เด็กชายใจเย็นกว่าแม่ของเขามาก
เขาพยักหน้า “เย็บเลยครับ”
แม่ของเด็กยืนกังวลอยู่ข้าง ๆ “จะเป็นแผลเป็นไหมคะ? เขายังเป็นเด็กอยู่เลย—”
“ถ้าล้างแผลให้สะอาดและเย็บขอบแผลให้ตรงกันดี แผลเป็นก็จะบางมากครับ หลังจากนี้ใช้แผ่นเทปช่วยลดแรงตึงได้ แผลเป็นจะไม่เหลือเลยคงเป็นไปไม่ได้ แต่ทำให้เห็นไม่ชัดได้ครับ”
ฉีดยาชาเฉพาะที่ ล้างแผล ชะล้าง
จากนั้นหยิบคีมจับเข็มขึ้นมา คีบไหมละลายขนาด 5-0 เส้นหนึ่ง
ทันทีที่ปลายเข็มแทงผ่านขอบแผล—
สัมผัสที่ปลายนิ้วเปลี่ยนไป
ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงลึกลับเหนือธรรมชาติแบบนั้น
ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีแรงสั่นสะเทือน ไม่มีอะไรทำนองวิญญาณยกระดับ
มันเป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้จริง ๆ ตรงปลายนิ้ว—ไม่เหมือนเดิม
จะอธิบายยังไงดีล่ะ
เมื่อก่อนตอนเย็บแผล ในหัวเขาจะตึงเครียดอยู่ตลอด—เข็มนี้แทงเข้าไปในมุมที่ถูกไหม ระยะห่างจากขอบแผลสม่ำเสมอหรือเปล่า จุดที่เข็มโผล่อีกฝั่งลึกเท่ากับฝั่งนี้ไหม ตอนผูกปมอย่ารัดแน่นหรือหลวมเกินไป
ทุกขั้นตอนต้องคิด ทุกขั้นตอนต้องคอยปรับ ฝีเข็มที่เย็บออกมาดูได้ แต่ยังเรียกว่า “สวย” ไม่ได้
ตอนนี้มีเรื่องให้คิดน้อยลง
ไม่ใช่ไม่คิด แต่ไม่จำเป็นต้องตั้งใจคิดแล้ว
นิ้วมือเหมือนจดจำมุมและแรงที่ถูกต้องได้ จังหวะการแทงเข็มและดึงเข็มออกลื่นไหลขึ้น ไม่ต้องคอยปรับทิศทางกลางคันอีก
การควบคุมระยะห่างจากขอบแผลกลายเป็นสัญชาตญาณ—ไม่ต้องวัด แค่ขยับมือก็รู้ว่าควรแทงเข็มจุดต่อไปตรงไหน
ผูกปมได้เร็วขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นปมสี่เหลี่ยมหรือปมศัลยกรรม จังหวะพลิกนิ้วก็คล่องแคล่วกว่าเดิมมาก ไม่มีติดขัด