คนถามคำถามคนที่สองเป็นรองหัวหน้าแผนกประสาทวิทยาคนหนึ่ง
“เคสหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะที่พูดถึง ในพีพีทีนายบอกว่ายาไนเฟดิพีนที่ใช้ก่อนถึงโรงพยาบาล ‘ยังเป็นที่ถกเถียงกัน’ ช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหม?
ในมุมมองของนาย หากอยู่ในสถานการณ์ก่อนถึงโรงพยาบาลแล้วเจอผู้ป่วยปวดหน้าอกและปวดหลังเฉียบพลัน แต่ยังแยกไม่ได้ว่าเป็นหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะหรือภาวะความดันโลหิตสูงฉุกเฉิน ควรเลือกยาลดความดันแบบไหน?”
คำถามนี้เกินขอบเขตไปหน่อย
แนวทางการใช้ยาในภาวะฉุกเฉินก่อนถึงโรงพยาบาลเป็นเรื่องของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่แพทย์ฝึกหัดแผนกฉุกเฉินจำเป็นต้องตอบทั้งหมด
แต่เมื่อมีคนถามมาแล้ว ก็หลบเลี่ยงไม่ได้
“ความเข้าใจส่วนตัวของผมคือ...” หลินเหยียนไตร่ตรองถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าก่อนถึงโรงพยาบาลยังตัดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะออกไปไม่ได้ ยาลดความดันที่ควรเลือกเป็นอันดับแรกน่าจะเป็นยาปิดกั้นตัวรับเบตาชนิดฉีดเข้าหลอดเลือดดำ เช่น เอสโมลอล
เหตุผลคือยานี้ลดได้ทั้งอัตราการเต้นของหัวใจและความดันโลหิต ช่วยลดแรงเฉือนที่กระทำต่อผนังหลอดเลือดแดงใหญ่ ส่วนยาขยายหลอดเลือดอย่างไนเฟดิพีนกับอูราพิดิล หากใช้เพียงอย่างเดียว อัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้นจากปฏิกิริยาสะท้อนกลับอาจทำให้รอยฉีกเซาะรุนแรงขึ้น
แต่สภาพแวดล้อมก่อนถึงโรงพยาบาลมีข้อจำกัด การให้ยาทางหลอดเลือดดำด้วยเครื่องควบคุมอัตราการไหลทำได้ยากระหว่างเคลื่อนย้าย และรถพยาบาลฉุกเฉิน 120 หลายคันก็อาจไม่ได้บรรจุเอสโมลอลไว้ในรายการยามาตรฐาน นี่คือความขัดแย้งระหว่างสิ่งที่ควรเป็นกับความเป็นจริง ไม่ใช่ความผิดพลาดของใครคนใดคนหนึ่ง”
ใต้เวทีเงียบไปสองวินาที
จางเผยเหนียนจากแผนกศัลยกรรมหัวใจนั่งอยู่ริมขวาสุดของแถวหน้า