“แล้ว...”
“ตอนนี้หมอลู่รักษาได้ตามมาตรฐานดีครับ การให้สารน้ำกับอินซูลินกำลังควบคุมน้ำตาลในเลือดและภาวะคีโตนคั่ง ผลตรวจแก๊สในเลือดล่าสุดก็ดีขึ้นแล้ว ติดต่อแผนกต่อมไร้ท่อให้มาปรึกษาเรียบร้อยครับ”
ลูกชายของเธอมองหวังกุ้ยเฟินบนเตียงหมายเลข 3 แล้วมองตัวเลขที่กระโดดขึ้นลงบนเครื่องติดตามสัญญาณชีพ เขาอ่านตัวเลขเหล่านั้นไม่ออก แต่การที่มันยังขยับอยู่ทำให้รู้สึกว่าชีวิตยังดำเนินต่อไป
“แม่...จะหายไหมครับ?”
“ถ้าช่วยชีวิตผู้ป่วยภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนได้ทันท่วงที คนส่วนใหญ่ก็ฟื้นตัวได้ครับ อาการของคุณน้ากำลังไปในทางที่ดีขึ้น”
“อย่างนั้นก็ดีครับ” ไหล่ของลูกชายเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย
คราบเหงื่อบนเสื้อกั๊กสีเหลืองยังไม่แห้ง
วันนี้เขาคงวิ่งส่งของมาหลายเที่ยวแล้ว
หลินเหยียนยืนอยู่ข้างเตียงหมายเลข 3 ต่ออีกหนึ่งนาที
ในบันทึกการพยาบาลระบุปริมาณปัสสาวะไว้ว่า ชั่วโมงแรกหลังใส่สายสวนปัสสาวะ มีปัสสาวะออกมา 320 มิลลิลิตร
มีปัสสาวะแล้ว
ไตกำลังทำงาน
เขาหันหลังเดินออกไป ระหว่างผ่านจุดพยาบาล พี่หลิวก็เรียกเขาไว้
“ไม่ใช่เวรนาย แล้วมาทำอะไรที่นี่?”
“แวะมาดูหน่อยครับ”
“มาดูคนไข้หรือมาดูตัวเอง?”
พี่หลิวมองออกแม่นเกินไป
หลินเหยียนไม่ตอบ เธอยื่นน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง “ดื่มน้ำหน่อย ยืนอยู่ตรงนั้นหน้าซีดไม่ต่างจากคนไข้เตียง 3 เลย”
เขารับน้ำมาแล้วจิบไปคำหนึ่ง
จริง ๆ ก็ไม่ได้ซีดขนาดนั้น
แต่พี่หลิวชอบพูดความจริงเกินจริงอยู่แล้ว
ตอนกลับถึงหอพักในตอนกลางคืน หลินเหยียนไม่ได้เปิดหนังสือห้องไอซียู
เขาเปิดคอมพิวเตอร์ ไล่ดูเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ของคนไข้นอกทุกคนที่ตัวเองรับตรวจในเดือนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ โดยเฉพาะคนที่แจ้งอาการมาไม่ซับซ้อนและตรวจรักษาเสร็จอย่างรวดเร็ว