ชามบะหมี่ที่กินหมดแล้ววางอยู่บนโต๊ะ น้ำซุปเย็นชืดไปแล้ว
วันนี้เขาสั่งยาแก้หวัดให้ผู้ป่วยเบาหวานที่ควบคุมระดับน้ำตาลได้แย่มากคนหนึ่ง
ไม่ได้ตรวจน้ำตาล ไม่ได้ถามว่าเธอกินยาอย่างไร ไม่ได้สนใจโรคประจำตัวของเธอ
เพราะไม่มีรายการคำศัพท์
เพราะอาการหลักธรรมดาเกินไป
เพราะเขาข้ามขั้นตอน
บ่ายวันพุธ เวลา 14:17 น. เสียงกริ่งเรียกของรถพยาบาลดังขึ้น
หลินเหยียนไม่ได้เข้าเวรวันนี้
วันนี้เป็นวันหยุดของเขา
คนที่เข้าเวรคือลู่เจิง
สิบห้านาทีต่อมา ลู่เจิงส่งข้อความหนึ่งข้อความลงในกลุ่มแผนก ไม่ใช่กลุ่มเล็กสามคน แต่เป็นกลุ่มทำงานของแผนกฉุกเฉิน:
“เพิ่งรับผู้ป่วยภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนในเบาหวาน หญิงอายุ 61 ปี หวังกุ้ยเฟิน ซึม ส่วนน้ำตาลในเลือดวัดไม่ขึ้น ค่า pH 7.08 คีโตนในเลือด 6.2 มีประวัติเบาหวานชนิดที่ 2 มาสามปี กระตุ้นจากการติดเชื้อช่วงนี้ กำลังให้สารน้ำและแก้ภาวะคีโตนสูง”
ตอนหลินเหยียนเห็นข้อความนี้ เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือในหอพัก พลิกอ่านหนังสือ《การรักษาผู้ป่วยวิกฤต》
มือที่พลิกหน้าหนังสือหยุดชะงัก
หวังกุ้ยเฟิน
อายุ 61 ปี
ภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนในเบาหวาน
ค่า pH 7.08
ค่าปกติอยู่ที่ 7.35-7.45
7.08 คือภาวะเลือดเป็นกรดรุนแรง
ถ้าต่ำลงอีกนิดก็ต้องส่งเข้าไอซียูแล้ว
หลินเหยียนจ้องชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ เคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลู่เจิง
เสียงดังสองครั้งก็มีคนรับ
“มีอะไร?” ฉากหลังทางปลายสายของลู่เจิงวุ่นวายมาก ทั้งเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพ เสียงเตือนของเครื่องให้สารน้ำ และเสียงฝีเท้าพยาบาลที่เดินไปมา
“หวังกุ้ยเฟิน อายุ 61 ปีคนนั้น... วันจันทร์ช่วงเช้าเธอมาตรวจที่คลินิกกับฉันหรือเปล่า?”