หลังประตูห้องผ่าตัดปิดลง ทางเดินแผนกฉุกเฉินก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
โรงพยาบาลตอนตีสี่มีความว่างเปล่าเป็นพิเศษ
พื้นใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สะท้อนแสงวาวไกลออกไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังเดินตรวจตรา เสียงรองเท้าพื้นยางกระทบพื้นดังแผ่วเบา
ติงเซี่ยงหยางกลับมานั่งหน้าโต๊ะทำงาน ขยี้หว่างคิ้ว ก่อนหยิบชาสมุนไพรที่ดื่มค้างไว้ขึ้นมากระดก
“ลู่เจิง”
ลู่เจิงยืนอยู่ตรงประตูห้องทำงาน หลังตรงแน่ว
“เล่าเคสนี้มา”
ลู่เจิงเงียบไปหลายวินาที
“ผมพลาดเอง ผมถามลักษณะอาการปวดแล้ว แต่ไม่ได้ซักลึกเพื่อแยกโรค ไม่ได้วัดความดันแขนทั้งสองข้าง ส่วนยานิเฟดิพีนที่ใช้ก่อนมาถึงโรงพยาบาล ผมควรตรวจสอบซ้ำ แต่กลับใช้ยาขยายหลอดเลือดลดความดันต่อเลย ถ้าผลซีทีเอออกช้ากว่านี้อีกหน่อย หรือช่องเทียมขยายตัวต่อ...”
เขาพูดต่อไม่ออก
“เรื่องการใช้ยา นายจำไว้เป็นบทเรียน พรุ่งนี้เขียนบททบทวนวรรณกรรมเรื่องหลักการลดความดันในผู้ป่วยหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดมาส่งฉัน” น้ำเสียงของติงเซี่ยงหยางไม่ได้จงใจกดต่ำหรือขึ้นเสียง “แต่ต้องเข้าใจด้วยว่าแนวคิดของนายไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว
“กรณีฉุกเฉินจากความดันโลหิตสูงที่มีอาการปวดหลังร่วมด้วย ส่วนใหญ่แล้วสิ่งที่นายคิดไว้เป็นอย่างแรกก็ใช่จริง ๆ อัตราการเกิดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดไม่ได้สูง ในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิยิ่งพบได้น้อย ปัญหาคือแผนกฉุกเฉินไม่ได้กลัวเรื่องที่มีโอกาสเกิดสูง แต่กลัวเรื่องที่มีโอกาสเกิดน้อยต่างหาก”
“ครับ”
“กลับไปคิดถึงจุดที่หลินเหยียนใช้แยกโรคให้ดี ทั้งทิศทางของอาการปวด วิธีเริ่มป่วย และความดันโลหิตสองข้าง เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หัตถการยากอะไร เป็นพื้นฐานของการตรวจร่างกายทั้งนั้น”
“ผมจะจำไว้ครับ”
ติงเซี่ยงหยางโบกมือให้เขาไปพัก