“เข่าไม่ค่อยดีเหรอ?”
เหล่าหลิวกะพริบตา “นายดูออกได้ยังไง?”
“จังหวะเดิน ขาขวาลงน้ำหนักน้อยกว่าปกติ”
เหล่าหลิวก้มมองขาขวาของตัวเอง “เป็นมานานแล้ว ข้อเข่าเสื่อม พอฝนตกก็ปวด”
“ไปตรวจมาหรือยัง?”
“ตรวจแล้ว หมอกระดูกให้กินยาแก้ปวด บอกว่าถ้าอาการหนักก็เปลี่ยนข้อเข่าใหม่ ฉันจะไปมีเงินที่ไหนเปลี่ยน กินยาไปก็พอแล้ว”
เหล่าหลิวปล่อยมือจากรถเข็นใส่ของเสีย
เขาวางมือทั้งสองข้างไว้บนขอบรถ
“นายเป็นหมอหนุ่มที่เพิ่งมาประจำหอผู้ป่วยวิกฤตใช่ไหม?”
“อืม มาจากแผนกฉุกเฉิน”
เหล่าหลิวมองเขาอยู่หลายวินาที “พวกเด็กหนุ่มอย่างพวกนายจะอยู่หอผู้ป่วยวิกฤตได้นานแค่ไหนกัน? หมุนเวียนครบสองเดือนก็ไปแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีก”
“ก็ไม่แน่หรอก”
“ไม่แน่อะไร?”
“ต่อไปอาจมีวันที่ต้องมาหอผู้ป่วยวิกฤตอีกก็ได้”
มุมปากของเหล่าหลิวขยับเล็กน้อย
ไม่แน่ใจว่าเขากำลังยิ้มหรือเปล่า
“ผู้หญิงเตียง 10 คนนั้น พวกนายกำลังคุยกันว่าจะยอมแพ้ใช่ไหม”
หลินเหยียนมองเขา
“อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” เหล่าหลิวพูด “ทั้งทางเดินของหอผู้ป่วยวิกฤตก็มีฉันเป็นพนักงานเข็นรถอยู่คนเดียว พวกนายคุยกันในห้องพูดคุย ฉันเข็นรถผ่านก็ได้ยิน ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังหรอก ประตูห้องนั้นกันเสียงได้พอ ๆ กับกระดาษแปะไว้”
“แล้วนายคิดว่ายังไง?”
เหล่าหลิวชะงักไป
คงไม่คิดว่าหมอจะถามความเห็นพนักงานเข็นรถ
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ฉันทำงานโรงพยาบาลนี้มา 9 ปีแล้ว ในหอผู้ป่วยวิกฤตมีฉันคนเดียวที่ทำงานเข็นรถมานานขนาดนี้ คนอื่นทนสกปรกทนเหนื่อยไม่ไหวก็ลาออกไป ตลอด 9 ปี ฉันเห็นคนเข้าไปมากมาย เห็นคนออกมามากมาย บางคนเดินออกมา บางคนถูกเข็นออกมา บางคนก็ไม่ได้ออกมา”