เหอฝานอ่านผลบนคอมพิวเตอร์จบแล้วหันมา
“นายเดาถูกแล้ว”
หลินเหยียนไม่ได้พูดอะไร
เขากำลังดูตัวเลขในรายงานผลตรวจน้ำไขสันหลัง
น้ำตาล 1.2
ต่ำกว่าระดับน้ำตาลในเลือด 60% เป็นผลจากเชื้อวัณโรคใช้กลูโคสไป
“ทีมประสาทวิทยาจะมาปรึกษาพรุ่งนี้เช้า ก่อนอื่นยืนยันแผนรักษาวัณโรคกับหัวหน้าฉู่ก่อน ถ้าเริ่มยาได้คืนนี้ก็ยิ่งดี เวลารอไม่ได้”
ฉู่เทียนเกอเห็นว่าควรรอทีมประสาทวิทยามาก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเรื่องแผนรักษา “แนวทางใช้ยารักษาเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากวัณโรคไม่ใช่ความถนัดของหอผู้ป่วยวิกฤต ให้แพทย์เฉพาะทางเป็นคนตัดสินใจ คืนนี้ลดไข้ ลดความดันในกะโหลก แล้วรักษาประคับประคองไปก่อน”
รอบคอบดี
หลินเหยียนให้ผู้ป่วยเตียง 11 หยดแมนนิทอลเพื่อลดความดันในกะโหลก
แมนนิทอล 20% ปริมาณ 250 มิลลิลิตร หยดเข้าหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วภายในครึ่งชั่วโมง
อาการปวดศีรษะของโจวฮ่าวหรานทุเลาลงหลังหยดแมนนิทอลหมด
สีหน้าของเขาจากเทา ๆ กลายเป็นขาวซีดตามปกติ
“หมอครับ สรุปผมเป็นโรคอะไรกันแน่?”
หลินเหยียนกำลังบันทึกปริมาณน้ำเข้าออก “พรุ่งนี้เช้าหมอเฉพาะทางมาถึงแล้วจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด ตอนนี้สงสัยว่าเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบชนิดพิเศษ ไม่ใช่อาการปวดหัวจากหวัดอย่างที่นายคิดไว้ก่อนหน้านี้”
“อาการหนักไหมครับ?”
“ต้องรักษา และระยะเวลารักษาค่อนข้างนาน แต่ตรวจพบไม่ช้าเกินไป นายยังรู้สึกตัวดี เรื่องนี้สำคัญมาก”
โจวฮ่าวหรานส่งเสียง “อ้อ”
โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงสว่างวาบ มีคนส่งข้อความมาหาเขา
บนหน้าจอปรากฏรูปโปรไฟล์ของผู้หญิงที่มัดผมแกละสองข้าง
“แฟนผมครับ” โจวฮ่าวหรานพูด “เธอไม่รู้ว่าผมย้ายมาหอผู้ป่วยวิกฤตแล้ว ผมควรบอกเธอไหม?”
“คนที่บ้านรู้หรือยัง?”