เสื้อผ้าที่เหล่าเมิ่งเรียกว่า “ชุดที่ดูปกติหน่อย” หลินเหยียนค้นตู้เสื้อผ้าอยู่นานกว่าจะเจอเสื้อโปโลสีดำตัวหนึ่ง
มีปกเสื้อก็จริง แต่รีดมาไม่ค่อยเรียบ พอสวมแล้วปลายปกด้านซ้ายงอน ส่วนด้านขวาแนบเรียบร้อย
“ชุดนาย... ช่างเถอะ ยังพอดูได้” เหล่าเมิ่งยืนรอเขาอยู่ใต้หอพัก ตัวเองสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและผูกเนกไทสีเทาเข้ม
เนกไทผูกไม่ค่อยถูก ปมวินด์เซอร์เอียงไปสิบห้าองศา
“ปมเนกไทนายเอียงแล้ว”
“รู้แล้ว ผูกสี่รอบก็ยังเอียง เนกไทนี่ไม่ถูกกับมือฉันเลย ฉันตอกหมุดลงบนกระดูกได้อย่างแม่นยำ แต่จัดการกับผ้าผืนเดียวไม่ได้”
ทั้งสองเดินออกจากประตูโรงพยาบาล โรงแรมอยู่ไม่ไกล เป็นโรงแรมสี่ดาว พื้นโถงปูพรมแดง ทางเข้าตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้สองแถว
เจ้าบ่าวยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู สวมสูทเช่ามา รอยยิ้มแข็งค้าง คงยิ้มแบบนั้นมานานกว่าชั่วโมงแล้ว
“คุณหมอเมิ่งมาแล้ว! แล้วนี่คือ...”
“เพื่อนร่วมห้องฉัน อยู่แผนกฉุกเฉิน หลินเหยียน”
เจ้าบ่าวจับมือหลินเหยียนอย่างกระตือรือร้น “ยินดีต้อนรับ ๆ เชิญข้างในเลย!”
โต๊ะจัดเลี้ยงเป็นโต๊ะกลม
เหล่าเมิ่งลากหลินเหยียนไปนั่งโต๊ะหนึ่งด้วยกัน คนร่วมโต๊ะมีแพทย์ประจำบ้านจากแผนกกระดูกสองคน พยาบาลจากแผนกฟื้นฟูหนึ่งคน เจ้าหน้าที่เทคนิคจากแผนกรังสีหนึ่งคน และคนที่เขาไม่รู้จักอีกสองคน น่าจะเป็นญาติฝั่งเจ้าบ่าว
อาหารมาเร็วมาก
ตอนที่มีอาหารเย็นหกอย่างวางบนโต๊ะ แต่อาหารร้อนยังไม่มา เหล่าเมิ่งก็กินถั่วลิสงต้มเกลือกับเนื้อตุ๋นซีอิ๊วไปอย่างละหนึ่งในสามแล้ว
“ค่อย ๆ กินหน่อย” หลินเหยียนใช้ตะเกียบขวางมือเขาไว้