นิ้วของเสี่ยวหยางกดลงบนใบบันทึกการพยาบาล
“ไม่หรอก” น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวผิวน้ำ “ขั้นตอนการยุติการรักษาประคับประคองจะไม่ทำให้เกิดปฏิกิริยารับรู้ความเจ็บปวด ตอนนี้สมองใหญ่ของเธอไม่มีการทำงานแล้ว จึงไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด”
หวังเจี้ยนจวินพยักหน้า
“ขอบคุณนะ”
เขาเดินจากไป
เสี่ยวหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์พยาบาล จ้องใบบันทึกการพยาบาลเล่มนั้นอยู่ราวครึ่งนาที
จากนั้นก็เปิดไปหน้าว่าง เริ่มบันทึกอุณหภูมิร่างกายที่ผิดปกติของเตียง 10 ในวันนี้กับการเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะ
ความเร็วในการเขียนยังคงเท่าเดิม
ลายมือยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย
หลินเหยียนไม่ได้เดินเข้าไปหา
เขายืนอยู่ข้างเตียง 5 แสร้งทำเป็นตรวจดูค่าบนเครื่องควบคุมการให้สารละลายปริมาณน้อย
เครื่องควบคุมการให้สารละลายปริมาณน้อยของเตียง 5 ทำงานปกติดี
แต่สิ่งที่เขามองไม่ใช่เครื่อง
วันนี้อาการของโจวฮ่าวหรานที่เตียง 11 ดีขึ้นมาก
วันแรกหลังเริ่มสูตรยารักษาวัณโรค อุณหภูมิร่างกายลดจาก 38.9 เหลือ 37.4 องศา
อาการปวดศีรษะทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด
คอยังแข็งอยู่ แต่คลายลงกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
แฟนสาวของเขามาเยี่ยมแล้ว
เธออายุราวยี่สิบต้น ๆ สวมกระโปรงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบ ในมือถือถุงผลไม้มาใบหนึ่ง
“หอผู้ป่วยวิกฤตเอาผลไม้เข้ามาได้ไหมคะ” เธอถามอาฝางตรงประตู
“เอาเข้าได้ แต่ห้ามป้อนเขานะ ตอนนี้ต้องควบคุมอาหาร วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงก็พอ”
ตอนเดินเข้ามา ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำไปหมด คงกลั้นไว้บนทางเดินอยู่นาน พอเข้ามาเห็นเตียงกับสายระโยงระยางก็เลยทนไม่ไหว
“อย่าร้องสิ” แม้เสียงของโจวฮ่าวหรานจะอ่อนแรง แต่ฟังดูรำคาญมาก “เธอร้องทีไร ฉันปวดหัวกว่าเดิมทุกที”
“ฉันไม่ได้ร้อง! แพ้ต่างหาก”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอแพ้หอผู้ป่วยวิกฤตล่ะ”
หญิงสาวนั่งลงข้างเตียง
เธอถูมือบนเข่าไปมา ดูเหมือนอยากจับมือเขา แต่ไม่แน่ใจว่าหอผู้ป่วยวิกฤตอนุญาตให้ทำหรือเปล่า