เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยคำที่อัดแน่นอยู่ในใจมานานออกมา "ผมกังวลจริง ๆ ครับ หากวันหนึ่งเฮย์หลงเจียงเกิดสงครามขึ้น เราจำเป็นต้องระดมทหารจากเฟิ่งเทียนไปยังฮาร์บิน แต่รถไฟแมนจูเรียใต้ตกอยู่ในมือญี่ปุ่น พวกเขาจะหาข้ออ้างใดก็ได้มาไม่ยอมขนส่งให้เรา หรือไม่ก็จงใจถ่วงเวลา กองทัพของเราก็คงทำได้แค่เดินเท้ามุ่งหน้าเหนือ เมื่อไปถึงฮาร์บินก็สายเกินไปเสียแล้ว"
หวังหย่งเจียงวางถ้วยชาในมือลง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ซีชิง เจ้าพูดถูก สถานการณ์ตอนนี้แม้ญี่ปุ่นและโซเวียตจะยอมให้เราขนส่งผู้โดยสารและสินค้าบนเส้นทางรถไฟของพวกเขา แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้องพึ่งพาคนอื่น ความรู้สึกที่ต้องมอบเส้นเลือดใหญ่แห่งชีวิตของตัวเองไปไว้ในมือคนอื่นนั้น มันไม่สบายใจเอาซะเลย พอสถานการณ์เปลี่ยนไป รถไฟสองสายนี้จะเปลี่ยนจากเส้นเลือดใหญ่ด้านการคมนาคมของเรา กลายเป็นเชือกที่รัดคอเรา"
เอ็ดสันเดินเข้ามาข้างหน้า ใช้ไม้ชี้แผนที่แตะลงบนตำแหน่งต่าง ๆ หลายจุด แล้วเอ่ยขึ้น "ตามหลักการแล้ว การเรียกคืนอธิปไตยของรถไฟแมนจูเรียใต้และรถไฟตะวันออกกลางคือทางออกที่ตรงที่สุดและถึงที่สุด แต่ผมรู้ดี ด้วยกำลังของตะวันออกเฉียงเหนือในตอนนี้ การรังควานทั้งญี่ปุ่นและโซเวียตซึ่งเป็นมหาอำนาจสองชาติพร้อมกันนั้น เป็นทางเลือกที่โง่เขลาถึงขีดสุด หรือพูดได้ว่าเป็นการวิ่งเข้าหาความตาย ดังนั้นเราจึงต้องหาหนทางใหม่"
เขาลากไม้ชี้แผนที่จากเฟิ่งเทียนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเส้นหนึ่ง "จากผลการสำรวจภาคสนามตามพื้นที่ต่าง ๆ ของตะวันออกเฉียงเหนือที่ผมเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ ผมเสนอให้สร้างเส้นทางรถไฟสายหลักสายใหม่จากเฟิ่งเทียนไปเฮ่อกั่ง เส้นทางนี้อยู่ทางตะวันออกของรถไฟแมนจูเรียใต้ อ้อมผ่านพื้นที่ควบคุมของญี่ปุ่นไปได้อย่างสิ้นเชิง บริเวณเฮ่อกั่งมีทรัพยากรถ่านหินอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะถ่านหินชนิดใช้ทำโค้กคุณภาพดี ซึ่งพอดีเป็นเชื้อเพลิงให้อุตสาหกรรมเหล็กกล้าของเรา เมื่อทางรถไฟสายนี้สร้างเสร็จ เราจะสามารถเชื่อมเขตอุตสาหกรรมเหลียวตงเข้ากับฐานพลังงานทางตะวันออกของเฮย์หลงเจียงได้ โดยไม่ต้องพึ่งพารถไฟแมนจูเรียใต้อีกต่อไป"