"ราคาส่งออกถั่วเหลืองตอนนี้เท่าไหร่?" เอ็ดสันสอบถามต่อ
"ในตลาดต่างประเทศตอนนี้ความต้องการถั่วเหลืองสูงมาก โดยเฉพาะประเทศในยุโรป ความต้องการน้ำมันพืชและกากถั่วเหลืองเพิ่มขึ้นปีต่อปี ถั่วเหลืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือคุณภาพดี เป็นที่นิยมในตลาดต่างประเทศ ราคาส่งออกตอนนี้คงที่อยู่ที่ประมาณห้าสิบหยวนเงินต่อตัน" หวังหย่งเจียงตอบ
จางเสวี่ยหมิงคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ: "ถั่วเหลืองสองล้านสี่แสนตัน ตันละห้าสิบหยวนเงิน... นั่นก็หนึ่งร้อยยี่สิบล้านหยวนเงิน! นี่ยังเป็นแค่ส่วนของภาษีเกษตร ถ้าเราผ่านบริษัทการค้าของรัฐซื้อเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง ควบคุมแหล่งถั่วเหลืองให้ได้สามล้านตันขึ้นไป ก็จะเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบล้านหยวนเงิน!"
ดวงตาของเขาเป็นประกาย กำมือทุบลงบนฝ่ามือ: "ใช้ฟิวเจอร์สถั่วเหลืองเป็นหลักประกัน กู้เงินจากธนาคารต่างประเทศ! พอได้เงินกู้มา ก็เริ่มก่อสร้างทางรถไฟทันที ไม่มีเวลารอ!"
เอ็ดสันก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขารีบเดินไปที่โต๊ะ หยิบดินสอขึ้นมาขีดเขียนบนกระดาษอย่างรวดเร็ว: "ผมช่วยติดต่อธนาคารเยอรมันได้! เยอรมันตอนนี้อยู่ในช่วงฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังสงคราม ความต้องการน้ำมันพืชและอาหารสัตว์สูงมาก ถ้าเราใช้ฟิวเจอร์สถั่วเหลืองสามล้านตันเป็นหลักประกัน กู้เงินจากธนาคารดอยช์หรือธนาคารเดรสเดิน ผมมีโอกาสได้เงินกู้ที่ดอกเบี้ยต่ำมาก หรืออาจจะได้เงินกู้ปลอดดอกเบี้ยด้วยซ้ำ เงื่อนไขคือเราต้องจัดหาถั่วเหลืองให้เยอรมันเป็นลำดับแรกภายในห้าปีข้างหน้า!"
"ดี!" จางเสวี่ยหมิงตัดสินใจโดยไม่ลังเล "ทำตามนั้น! ท่านอ๋อง รับผิดชอบสำรวจผลผลิตถั่วเหลืองและรวบรวมแหล่งสินค้า; เอ็ดสัน รับผิดชอบติดต่อธนาคารเยอรมัน ปิดดีลเงินกู้ให้เร็วที่สุด; ส่วนแบบก่อสร้างและแผนการก่อสร้างทางรถไฟ ก็ต้องเดินหน้าควบคู่กันไปด้วย รอเงินมาก่อนแล้วค่อยลงมือไม่ทัน!"