ใต้แต่ละอาวุธมีชื่อ รุ่น พารามิเตอร์ประสิทธิภาพ และราคาเป็นแต้มกำกับไว้
จางเสวี่ยหมิงนิ้วปาดบนหน้าจอ สายตากวาดผ่านอาวุธนานาชนิด
ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 สมรรถนะเชื่อถือได้ ความแม่นยำเยี่ยม เหมาะกับการติดตั้งเป็นวงกว้าง ราคา: กระบอกละ 150 แต้ม
ปืนกลมือรุ่น 56 อานุภาพดุดัน ความสามารถกดดันระยะประชิดแข็งแกร่งยิ่งนัก ราคา: กระบอกละ 220 แต้ม
ระเบิดขว้างด้ามไม้รุ่น 67 โครงสร้างเรียบง่าย อานุภาพพอเหมาะ ผลิตเลียนแบบได้ง่าย ราคา: ลูกละ 5 แต้ม
จรวดหลายลำกล้องขนาด 107 มม. รุ่น 63 เบาสะพายง่าย คล่องแคล่ว พื้นที่อานุภาพปกคลุมกว้าง นับเป็นอาวุธวิเศษสำหรับการรบกองโจรโดยแท้ ราคา: กระบอกละ 2,800 แต้ม
จางเสวี่ยหมิงยิ่งดูยิ่งใจเต้น แต่เมื่อเหลือบไปเห็นตัวเลขแต้มคงเหลือที่มุมขวาบน อดสบถในใจไม่ได้—แม่งเอ๊ยแพงชะมัด
เขากัดฟัน เริ่มจากแลกปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 จำนวนสองพันกระบอก และปืนกลมือรุ่น 56 อีกห้าร้อยกระบอก พร้อมกระสุนและอุปกรณ์ประกอบตามจำนวน
จากนั้นแลกจรวดหลายลำกล้องขนาด 107 มม. รุ่น 63 อีกหนึ่งร้อยกระบอก พร้อมจรวดในจำนวนที่สอดคล้อง
สุดท้ายก็เติมอุปกรณ์สื่อสารและเวชภัณฑ์อีกชุดหนึ่ง
ยอดแต้มคงเหลือหดหายไปก้อนใหญ่ทันที
มองดูตัวเลขที่ลดลง จางเสวี่ยหมิงเจ็บใจจนต้องเบ้ปาก แต่สุดท้ายก็ปิดอินเทอร์เฟซระบบลงอย่างเด็ดขาด
ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าว
อาวุธดีแค่ไหน ก็ต้องมีคนใช้เป็น
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ ยังคงเป็นการหาคนเข้าเรียนก่อน แล้วค่อยผลักดันโรงเรียนให้เดินหน้า
ขณะที่จางเสวี่ยหมิงกำลังเสียดายแต้มอยู่นั้น บนแผ่นดินตะวันออกเฉียงเหนือและทั่วทั้งจีน กลับกำลังปั่นป่วนไปด้วยข่าวหนึ่ง