เอ็ดสันฟังจบอย่างใจเย็น นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง "จาง ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่คุณมีต่อแผ่นดินนี้อย่างไม่มีเงื่อนไข"
เขาพลิกแฟ้มเอกสาร ชี้ไปที่แผนที่แผ่นหนึ่งแล้วพูดว่า "กลับมาที่เรื่องสำคัญกันดีกว่า หลังจากการสำรวจ ทรัพยากรธรรมชาติของตะวันออกเฉียงเหนือนับว่าอุดมสมบูรณ์มากจริงๆ แร่ธาตุมีมากมาย ถ่านหิน แร่เหล็ก หินปูน แร่แมกนีไซต์มีครบทุกอย่าง ฐานอุตสาหกรรมแม้จะยังอ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เซิ่นหยาง ฮาร์บิน ต้าเหลียนล้วนมีอุตสาหกรรมสมัยใหม่อยู่พอสมควร ทำเลที่ตั้งก็ดีมาก ด้านหลังติดกับสหภาพโซเวียต ด้านข้างติดกับเกาหลี ปากทางออกทะเลก็ไม่ไกลจนเกินไป"
เขาพลิกบทสนทนา น้ำเสียงเริ่มหนักแน่นขึ้น "แต่หัวใจสำคัญของการเริ่มต้นอุตสาหกรรมสองอย่างที่สุดคือถ่านหินและเหล็กกล้า ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเผชิญปัญหาที่ยุ่งยาก ที่ใหญ่ที่สุดคือเหมืองถ่านหินฝูชุ่น และเหมืองแร่เหล็กอันซาน ซึ่งเป็นเหมืองที่ใหญ่ที่สุด สิทธิ์การขุดและการบริหารจัดการตอนนี้ตกอยู่ในมือของบริษัทรถไฟเซาท์แมนจูเรีย กล่าวอีกนัยหนึ่ง เหมืองสำคัญสองแห่งนี้แท้จริงแล้วถูกควบคุมโดยญี่ปุ่น"
สีหน้าของจางเสวี่ยหมิงเคร่งขรึมลง แต่เขาไม่ได้แสดงความหุนหันพลันแล่นออกมา กลับพูดอย่างสุขุม "ฝูชุ่นและอันซานยังแตะต้องไม่ได้ชั่วคราว เหมืองสองแห่งนี้เป็นแหล่งวัตถุดิบอุตสาหกรรมที่สำคัญที่สุดของญี่ปุ่นในตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้าเราไปยุ่งกับมัน คงกระตุ้นให้กองทัพกวนตงตอบโต้อย่างรุนแรงแน่นอน ด้วยกำลังของเราในตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดฉากเต็มรูปแบบกับญี่ปุ่น"