ในเวลานี้ หยางหยู่ถิงซึ่งนั่งพิงเก้าอี้เงียบๆ มาตลอดก็หัวเราะขึ้นมาทันใด รอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยที่ชวนให้ครุ่นคิด เขาค่อยๆ ดีดเถ้าบุหรี่อย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยปากขึ้น "รองผู้บัญชาการทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ ดูแลทั่วทั้งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ถือกำลังพลนับแสน ยังดูแลการคลังและการต่างประเทศอีก — พูดให้ตรงๆ ก็คือ อีกหนึ่งราชาแห่งตะวันออกเฉียงเหนือนั่นแหละ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองผู้คนในที่นั้น รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้นอีก "ผมว่า ตำแหน่งนี้ ควรให้คุณชายน้อยกลับไปเฟิ่งเทียนเพื่อดูแลภาพรวมต่างหาก เพราะคุณชายน้อยเป็นบุตรชายคนโต ปีนี้ก็อยู่เคียงข้างนายพลใหญ่มาตลอด ดูทั้งอาวุโส ทั้งบารมี ก็เหมาะสมกว่าคุณชายรองมาก ว่ากันตามตรง ใช่ไหมครับ?"
คำพูดนี้ ราวกับไปสะกิดหลายคนในที่นั้นให้ตาสว่างขึ้นมา
"ใช่! พูดถูกต้อง!"
"หลินเก้อพูดมีเหตุผล คุณชายน้อยต่างหากที่เป็นทายาทโดยธรรม!"
"ใช่แล้วๆ จะให้บุตรชายคนโตว่างอยู่ แล้วส่งคนรองกลับไปได้ยังไง?"
ผู้คนพากันส่งเสียงสนับสนุน เสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหาทางระบายความอึดอัดร่วมกันได้แล้ว
แต่เมื่อพูดไปเรื่อยๆ สายตาของพวกเขาก็ไม่เว้นวรรค พากันไปหยุดอยู่ที่คนที่นั่งเงียบอยู่ที่มุมห้องตลอดเวลาคนนั้น — จางจั๋วเซียง
จางจั๋วเซียงเป็นพี่น้องร่วมสาบานของจางจั๋วหลิน มีอาวุโสและบารมีสูงมากภายในฝ่ายเฟิ่งเทียน ผู้คนขนานนามเขาว่า "ผู้ช่วยนายพลจู"
เขาไม่ดุเดือดเหมือนอู๋จวิ้นเซิง และไม่ฉลาดเลิศล้ำเหมือนหยางหยู่ถิง ปกติแล้วพูดน้อย แต่ทุกคำพูดล้วนมีน้ำหนัก