จางเหลียนเหิงยืนอยู่ด้านข้าง มองดูกลุ่มคนหนุ่มสาวเหล่านี้ผละจอกชนแก้ว กินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย มุมปากของเขาพลันเผยรอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้มใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาสังเกตจางเสวี่ยหมิงเป็นพิเศษ คุณชายรองแม้จะอายุยังน้อย แต่บนโต๊ะสุราทำท่าได้อย่างช่ำชองทีเดียว
เขาไม่ใช่คนชอบดื่ม กลับกันทุกครั้งที่ยกจอกก็พอดี ๆ ไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงา ทั้งไม่ให้ตัวเองเสียท่า
เมื่อมีคนเถียงกันในวงเหล้า เขาเพียงไม่กี่คำก็คลี่คลายความขัดแย้งลงได้ เวลามีคนยกจอกมาให้ เขาลุกขึ้นตอบรับ มีมารยาทครบถ้วน
มื้อหนึ่งกินไป กลุ่มคนหนุ่มสาวทั้งโต๊ะต่างก็ยอมรับเขาในใจโดยไม่มีข้อยกังขา
เมื่ออิ่มหนำสำราญ ฝั่งหยงลุกขึ้นก่อน เช็ดปากแล้วพูดว่า “ซีชิง เรื่องการเลือกสถานที่ของโรงเรียนบ่ายนี้ฉันจะไปดูให้ แบบแปลนฉันจะรีบทำออกมาทั้งคืน ให้เสร็จภายในหนึ่งเดือนแล้วเริ่มลงมือ”
จางเสวี่ยหมิงพยักหน้า “ลำบากแล้ว ถ้าเงินไม่พอพูดกับฉันได้ทุกเมื่อ”
ฝั่งหยงโบกมือ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
อู๋ไท่สวินก็ลุกขึ้น ใบหน้ามีร่องรอยเมามายเล็กน้อย แต่สายตายังคมชัด “รองจอมทัพ เรื่องสำนักข่าวกรองฉันพอมีแนวคิดในใจแล้ว ฉันจะไปติดต่อพี่น้องที่ไว้ใจได้สองสามคนก่อน ขยายงานออกไป”
“ไปเถอะ ระวังเรื่องการรักษาความลับด้วย” จางเสวี่ยหมิงกำชับอีกคำ
อู๋ไท่สวินพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
จากนั้น จางถิงซู หานกวงตี้ จางเสวี่ยเจิง ฯลฯ ต่างก็ลุกขึ้นลากลับไป ต่างคนต่างไปจัดการเรื่องที่จางเสวี่ยหมิงมอบหมาย