จางกวนอิงยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น น้ำเสียงสูงขึ้นหลายระดับ "ดีมาก! ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปหาแก! วันนี้แกต้องให้คำตอบฉันให้ได้! ไม่งั้นฉันบอกแกได้เลยว่าฉันเขียนจดหมายไปบอกพ่อเรื่องนี้แล้ว! ดูสิว่าแกจะไปอธิบายกับพ่อยังไง!"
จางเสวี่ยหมิงถูกเธอระดมยิงด้วยคำถามเป็นชุดจนแทบจะแทรกไม่ติด ในที่สุดก็รอจนเธอหายใจทัน แล้วเขาจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่เร่งรีบ แต่แฝงความเอาจริงเอาจัง "พี่ใหญ่ ฉันขอถามพี่หนึ่งคำถาม อย่างแรกเลย ตระกูลจางของเราแต่ก่อนทำอะไรกัน?"
จางกวนอิงถูกเขาถามจนชะงัก ตอบไปโดยไม่ทันคิด "รุ่นปู่แกเป็นพวกอพยพทะลวงด่านตะวันออก ต่อมาพ่อก็ชักชวนผู้คนตั้งกองโจร... ถามเรื่องนี้ทำไม?"
จางเสวี่ยหมิงพยักหน้า แล้วพูดต่อ "แล้วที่นาหลายแสนหมู่ของเรา มาได้ยังไง?"
จางกวนอิงอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก
แน่นอนว่านางรู้ดีว่าที่นาเหล่านั้นมาได้อย่างไร มีทั้งที่ดินรกร้างที่ยึดครองไว้แต่แรก มีที่ดินชาวบ้านที่ถูกควบรวมทีหลัง และมีที่ดินที่เหล่าคหบดีท้องถิ่น "เอามาถวาย" หลังจากจางจั๋วหลินเรืองอำนาจ
พูดตรงๆ ก็คือ ที่ดินทุกหมู่ไม่ได้มาจากการทำนา
จางเสวี่ยหมิงเห็นนางเงียบ น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย แต่น้ำหนักของคำพูดไม่ได้ลดลง "พี่ใหญ่ ที่นาเหล่านั้นมาได้ยังไง พี่รู้ ฉันก็รู้ ตอนนี้ฉันแบ่งให้ชาวนาเช่าที่ไม่มีที่ดินทำกิน ให้คนทำนามีที่ดินเป็นของตัวเอง ให้คนจนทั้งชีวิตได้กินอิ่ม นี่มันมีปัญหาตรงไหน?"