เขาสูดลมหายใจลึก น้ำเสียงจริงจังและจริงใจยิ่งขึ้น “พวกเราควรตั้งหน้าพัฒนาแมนจูเรียของเราให้ดี อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องเลวร้ายในด้านในด่านเลย! ลองดูชาวบ้านในแมนจูเรียของเราสิ ตลอดปีที่ผ่านมา ชีวิตของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มดีขึ้น ได้แบ่งที่ดิน มีงานทำ ลูก ๆ ได้เข้าเรียนหนังสือ เจ็บป่วยก็มีหยูกยาให้กิน พวกเราจะย้อนกลับไปทางเดิมไม่ได้เด็ดขาด! หากส่งกองทัพใหม่เข้าสู่สนามรบในด้านในด่าน ไม่ต้องพูดถึงการสูญเสีย แค่ค่าใช้จ่ายทางทหารก็เป็นตัวเลขมหาศาลแล้ว ถึงตอนนั้น ถ้าแพ้ย่อมหมดสิ้นทุกสิ่ง แต่ต่อให้ชนะ คุณคิดว่าเจียงไคเชกจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรือ?”
เฟิงหยงขมวดคิ้วแล้วรับคำต่อ “ซีชิง ผมคิดว่าคุณหวังพูดมีเหตุผล พวกเราไม่ควรเข้าไปด้านในด่านง่าย ๆ สถานการณ์ในด้านในด่านตอนนี้ซับซ้อนอย่างยิ่ง แต่ละฝ่ายมีอิทธิพลพันเกี่ยวกันซับซ้อน หากเราเข้าไปโดยไม่ไตร่ตรอง ก็มีโอกาสสูงที่จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แม้กองทัพใหม่จะมีกำลังพลไม่น้อย แต่หากกระจายไปตามพื้นที่ต่าง ๆ ในด้านในด่าน ก็เกรงว่าจะรวมเป็นกำลังรบที่มีประสิทธิภาพได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศและสภาพอากาศในด้านในด่าน เส้นทางส่งกำลังบำรุงก็ยาวเกินไป ถูกตัดขาดได้ง่าย เผลอ ๆ อาจซ้ำรอยเมื่อครั้งที่หยางหยู่ถิงถูกกองทัพพันธมิตรห้ามณฑลตีถอยที่นานกิง”
อู๋ไท่สวินกล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว ซีชิง แมนจูเรียของเราเพิ่งเริ่มกระเตื้องขึ้นในปีที่ผ่านมา อุตสาหกรรม เกษตรกรรม การศึกษา และการคมนาคมต่างกำลังพัฒนาไปทีละขั้น หากตอนนี้ทุ่มกำลังพลและทรัพยากรจำนวนมากเข้าสู่สงครามในด้านในด่าน ก็อาจส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อการพัฒนาของแมนจูเรียเอง หากสงครามพ่ายแพ้ ผลที่ตามมายิ่งเกินกว่าจะคาดคิด”