เกาชุนซิ่นสูดหายใจเข้าลึก พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองราบเรียบลง แต่ในเสียงยังคงแฝงไปด้วยความเร่งรีบที่ยากจะปกปิด: "เพิ่งได้รับโทรเลขด่วนจากเฮย์หลงเจียง เมื่อคืนจนถึงรุ่งเช้า มีกลุ่มคนติดอาวุธจำนวนมากที่ไม่ทราบที่มาโจมตีเหมืองถ่านหินหลายแห่งรอบเมืองเจียมู่ซือและเฮ่อกั่ง ทำลายเครื่องกว้านยกของเหมือง อุปกรณ์แปลงกระแสไฟฟ้า และรางลำเลียง การผลิตของเหมืองหยุดชะงักสิ้นเชิง ในเวลาเดียวกัน สะพานรถไฟที่กำลังก่อสร้างบนแม่น้ำหมู่ตานเจียงก็ถูกระเบิด เสาคอสะพานถูกทำลาย คานเหล็กถล่ม คนงานรถไฟที่กำลังก่อสร้างบาดเจ็บล้มตายหลายสิบคน อีกทั้ง ฟาร์มบุกเบิกหลายแห่งทางเหนือของฉีฉีฮาร์ก็ถูกโจมตี กระท่อมที่ผู้อพยพสร้างไว้ถูกเผาวอด พื้นที่ที่บุกเบิกถูกทำลาย มีชาวนาบาดเจ็บล้มตายหลายร้อยคน"
เขาหยุดเล็กน้อย เสียงเริ่มทุ้มต่ำลง: "ตอนนี้รายละเอียดยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบเพิ่มเติม แต่จากข่าวที่แนวหน้าส่งกลับมา การโจมตีเหล่านี้จัดระบบรัดกุม เป้าหมายชัดเจน ลงมือโหดร้าย ไม่เหมือนฝีมือโจรปล้นทั่วไป กรมข่าวกรองประเมินเบื้องต้นว่าเบื้องหลังน่าจะมีเงาของกองทัพที่แปดแห่งกองกำลังรักษาความมั่นคงเฮย์หลงเจียง อย่างน้อยก็เป็นการรู้เห็นเป็นใจหรือให้การสนับสนุน"
สีหน้าของจางเสวี่ยหมิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในชั่วพริบตา เขาตบโต๊ะอย่างแรงจนชามถ้วยสั่นกรุ๊งกรุ๊ง โจ๊กกระเด็นออกมา
เขาลุกพรวดขึ้น กัดฟันด่า: "ไอ้ลิงบ้าเอ๊ย! พวกหมา ๆ พวกนี้ แตะต้องเหมืองของข้า ระเบิดทางรถไฟของข้า ฆ่าคนของข้า! ว่านฟู่หลินไอ้แก่เต่าตัวดี ข้ายังไม่ทันไปสะสางเรื่องกับมัน มันกลับลงมือก่อนซะแล้ว!"