เขาวางถ้วยชาลง สายตาฉายแววเหยียดหยามเย็นชาแบบผู้อยู่เหนือกว่า: "แต่คนแบบนี้ อย่างไรเสียก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือของกองทัพกวนตงเท่านั้น สายตาสั้น เห็นแก่ตัว มองเห็นแต่ประโยชน์ตรงหน้า มองไม่เห็นกับดักที่อยู่ห่างออกไปสามก้าว ต่อให้เอาชนะจางเสวี่ยหมิงได้จริง เข้าเมืองเฟิ่งเทียนได้จริง เขาก็นั่งบัลลังก์นั้นไม่มั่นคงหรอก"
โทอิฮาระคันจิเลิกคิ้ว: "โอ้? พูดเช่นนี้ได้อย่างไร?"
อิชิฮาระ คังจิหัวเราะเย็นชา ยื่นสองนิ้วออกมา: "กองทัพเฮย์หลงเจียงเอาชนะจางเสวี่ยหมิงได้ ว่านฟู่หลินจะเข้าเมืองเฟิ่งเทียน แล้วไงเล่า? จางจั๋วหลินยังอยู่ที่เป่ยผิง มือยังถือกำลังหลักที่แกร่งชำนาญของกองทัพเฟิ่งเทียนอยู่ ถึงเวลานั้น กองทัพกวนตงของเราก็สามารถวางเดิมพันระหว่างจางจั๋วหลินกับว่านฟู่หลินได้ ใครยอมลงนามในสนธิสัญญาแมนจูเรีย-มองโกเลีย ใครยอมมอบสิทธิ์รถไฟและสิทธิ์เหมืองแร่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือให้จักรวรรดิ ใครคือราชาแห่งตะวันออกเฉียงเหนือที่เรายอมรับ ถ้าไม่มีใครยอม ก็ปล่อยให้เสือสองตัวกัดกัน แล้วเราก็ได้กำไรจากเบื้องหลัง"
โทอิฮาระคันจิฟังจบ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอำมหิต กระหน่ำหมัดลงบนฝ่ามือตัวเอง: "จางเสวี่ยหมิงเจ้าบัดซบ! จางจั๋วหลินเจ้าเล่ห์เพทุบาย! พ่อลูกคู่นี้ กล้าเล่นงานจักรวรรดิญี่ปุ่นครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้กองทัพกวนตงของเราอับอายไปทั่วโลก ครั้งนี้ ต้องให้พวกเขาชดใช้ราคาอย่างสาหัสให้ได้!"
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองท่าเรือต้าเหลียนที่วุ่นวายไปด้วยกิจกรรม แล้วกัดฟันพูด: "ความอัปยศที่หยิงโข่ว ความเสียหายของธนาคารโยโกฮามะเซ็นกิน และความทุกข์ทรมานของทหารหลวงที่ถูกจับเป็นเชลยหนึ่งร้อยแปดสิบคนในเหมืองถ่านหิน——บัญชีนี้ ข้าจะทวงคืนพร้อมดอกเบี้ยให้ครบ!"