ในห้องใต้ดินของเมืองฮาร์บิน ครอบครัวคนงานเหมืองที่ถูกกบฏกดขี่ข่มเหง ต่างโผเข้ากอดกันร่ำไห้โฮ ครั้นได้ยินข่าวว่ารัฐบาลส่งกำลังทหารออกปราบปราม ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้น แล้วกราบไปทางเมืองเฟิ่งเทียนไม่หยุดหย่อน
“ว่านฟู่หลินไอ้สารเลว!” ในกระท่อมหลังหนึ่งนอกเมืองเฟิ่งเทียน ชาวนาชราคนหนึ่งทุบหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะอย่างแรง จนหนวดเคราเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “รองผู้บัญชาการจางเปิดพื้นที่รกร้าง สร้างถนน ขุดเหมืองถ่านหินที่เฮย์หลงเจียง สิ่งไหนทำไปเพื่อความทุกข์ยากของชาวบ้านเราบ้าง? ไอ้หมาน้อยว่านฟู่หลิน กลับเพื่ออำนาจวาสนาของตัวเอง ไปคบคิดกับพวกญี่ปุ่น ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พี่น้องร่วมชาติเรา! ไอ้พวกแบบนี้สมควรถูกเฉือนเป็นหมื่นชิ้น!”
“ทำไมตะวันออกเฉียงเหนือของเราถึงมีไอ้เดนมนุษย์ว่านฟู่หลินแบบนี้โผล่มา?” ในโรงงานแห่งหนึ่งในเฟิ่งเทียน บรรดาคนงานรวมตัวกันอ่านหนังสือพิมพ์ คนงานหนุ่มคนหนึ่งโบกกำปั้นด้วยความแค้นเคือง “สนับสนุนรองผู้บัญชาการจางปราบกบฏ! รีบกวาดล้างพวกกบฏว่านฟู่หลินให้สิ้นซาก เอาคืนให้พี่น้องร่วมชาติที่ตายไป!”
ทั้งตะวันออกเฉียงเหนือต่างเดือดพล่าน ความคิดเห็นสาธารณะเอียงไปทางเดียว สนับสนุนการตัดสินใจปราบกบฏของจางเสวี่ยหมิงอย่างท่วมท้น
ต่อให้ว่านฟู่หลินมีวันหนึ่งบุกเข้าเฟิ่งเทียนได้จริง ท่ามกลางกระแสน้ำใจประชาชนที่เชี่ยวกรากเช่นนี้ ก็ไร้ทางที่จะนั่งบัลลังก์ที่เรียกว่า “ราชาตะวันออกเฉียงเหนือ” ได้อย่างมั่นคงแน่นอน ความแตกแยกของประชาชนนั้น ปรากฏชัดเจนแล้ว