เธอถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ทำไมมองฉันแบบนั้น?”
จ้าวจาวขยิบตาให้เธอ “สามีแต่งงานตามข้อตกลงของเธอคนนั้นน่ะเหรอ?”
สวี่เยียนซางอธิบายว่า “เขาจะนอนแล้ว กลัวว่าฉันกลับไปแล้วจะเปิดประตูไม่ได้ ก็เลยโทรมาถามว่าจะกลับเมื่อไร”
จ้าวจาวพูดอย่างมีเลศนัย “ก็ไม่แน่หรอกนะ”
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นห่วงเธอ กลัวว่าออกมาอยู่ข้างนอกดึก ๆ แล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่กลับอ้างว่ากลัวเธอเปิดประตูไม่ได้
พวกเกย์อย่างพวกเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก
ยังเรียก “อาเถิง” อีก แหวะ~ น่าขยะแขยงชะมัด หนุ่มรับไม่มีใครชอบชื่อแบบนี้หรอก
สวี่เยียนซางไม่ทันสังเกตความนัยในน้ำเสียงของเขา ยังพูดติดตลกว่า “หรือว่าเขาจะเป็นฆาตกรคลั่งเลื่อยยนต์ รอให้ฉันเปิดประตูเข้าไปแล้วค่อยฆ่าฉันทีเดียว?”
จ้าวจาวมองรอยยิ้มไร้กังวลบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างจนใจ ช่างเถอะ เขาไม่เตือนเธอดีกว่า
เธอเพิ่งหย่า หาใครสักคนมาเล่นสนุกด้วยก็ไม่เลว
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหมู่บ้านที่ฝูเจินเถิงพักอยู่
จ้าวจาวลองคำนวณดู บ้านในย่านนี้ราคาตลาดตารางเมตรละสามหมื่นหยวนกว่า ๆ ถ้าเป็นห้องสองห้องนอนเล็ก ๆ ก็น่าจะมีพื้นที่อย่างน้อย 60 ตารางเมตร ราคาตลาดราวสองล้านหยวน ได้ยินว่ายังผ่อนบ้านหมดแล้วด้วย ผู้ชายคนนี้ฐานะไม่เลวเลย
ถึงจะทำงานขาย แต่เป็นแชมป์ยอดขายของบริษัท รายได้คงไม่น้อย สิ่งเดียวที่เขากังวลก็คือผู้ชายคนนี้อย่าติดนิสัยเสีย ๆ ของพนักงานขายเข้าแล้วกัน
อย่างเที่ยวซื้อบริการกับดื่มเหล้าหนักอะไรแบบนั้น
คิดถึงตรงนี้ จ้าวจาวก็เอ่ยกำชับสวี่เยียนซางด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เรื่องอื่นฉันไม่ยุ่งกับเธอ แต่จำไว้นะ ถ้ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ต้องป้องกันให้ดี ถ้าเขาไม่ใส่ถุงยาง ก็ไล่เขาไปซะ เข้าใจไหม?”