มือของฝูเจินเถิงไม่ขยับแม้แต่น้อย แม้ถูกข่มขู่ เขาก็ยังเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณลองดูก็ได้”
“คุณ!”
จ้าวเจียลี่เห็นโจวรั่วถังเสียท่า จึงคว้าแขนฝูเจินเถิงไว้ทันที ก่อนตวาดอย่างเดือดดาลว่า “ปล่อยลูกสาวฉันนะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความว่าคุณลวนลาม!”
ฝูเจินเถิงปรายตามองแขนที่ถูกจับอย่างรังเกียจ ก่อนยกมือสะบัดเธอออก น้ำเสียงเย็นชาลง “อย่ามาแตะตัวผม ผมรังเกียจ”
จ้าวเจียลี่ไม่ทันตั้งตัว ร่างจึงเซล้มลงกับพื้น เจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด
ฉินซือซือรีบประคองเธอลุกขึ้น พลางถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณป้าคะ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
จากนั้นเธอก็หันไปมองสวี่เยียนซาง เอ่ยตำหนิเสียงอ่อนว่า “พี่เยียนซาง ทำแบบนี้เกินไปหรือเปล่าคะ? รั่วถังแค่พูดไม่กี่คำเอง พวกคุณก็ทำกับเธอแบบนี้ แถมยังผลักคุณป้าล้มลงกับพื้น คุณป้าเป็นผู้ใหญ่กว่านะคะ”
ฝูเจินเถิงเหลือบมองเธออย่างเฉยชา น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยัน “ได้ยินว่าคุณก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเหมือนกันนี่ ใส่ร้ายคนอื่นได้ทันทีเลยหรือ? ผมเป็นคนลงมือ เกี่ยวอะไรกับภรรยาผม? หญิงแก่คนนี้เป็นผู้ใหญ่ของคุณ ไม่ใช่ของผม แก่แล้วยังไม่รู้จักวางตัว แถมยังออกมาตะโกนโวยวาย ผมต้องตามใจเธอด้วยหรือไง?”
คำถามย้อนติดกันถึงสามข้อกดดันอย่างหนัก ฉินซือซือพลันขอบตาแดงก่ำ “ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าอะไรพี่เยียนซางนะคะ...ฉันแค่เป็นห่วงคุณป้า...”
แต่ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด แม้แต่โจวมู่ชวนก็ยังไม่สนใจท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจของเธอ
ฉินซือซือเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเงียบไป
ฝูเจินเถิงโยนโจวรั่วถังไปทางโจวมู่ชวนอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “พวกคุณจำสถานะตัวเองให้ดี อดีตสามี อดีตน้องสาวของสามี และอดีตแม่สามี รู้ไหมว่า ‘อดีต’ หมายความว่าอะไร?”