ไม่นานรถก็แล่นมาจอดหน้าบ้านสไตล์ตะวันตก โจวมู่ชวนสั่งคนขับรถให้จอด «รออยู่ตรงนี้»
จากนั้นเขาก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปเอง
ไม่นานไฟในบ้านก็สว่างขึ้น คนขับรถปลอบใจตัวเองว่า น่าจะแค่กลับมาเอาของเท่านั้น คนรวยก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ในละครโทรทัศน์ก็เห็นแสดงกันอยู่บ่อย ๆ แค่เอกสารฉบับเดียวก็ยอมขับรถข้ามเมืองมาได้ อย่าขู่ตัวเองเลยน่า
โจวมู่ชวนเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปุ่มชั้นใต้ดินสอง
เมื่อลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ไฟที่ทำงานด้วยเสียงก็ติดขึ้น เผยให้เห็นผังของชั้นใต้ดินสอง
มีทางเดินสามสายทอดไปคนละทิศ บรรยากาศในทางเดินมืดทะมึน กลิ่นอับชื้นและเน่าเปื่อยโชยมาแตะจมูก
โจวมู่ชวนก้าวไปตามทางเดินสายหนึ่ง
รอบด้านเงียบสงัด รองเท้าหนังของเขากระทบพื้นดังตึกตัก ยิ่งชวนให้บรรยากาศน่าขนลุกขึ้นไปอีก
ครู่ต่อมา เขาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ก่อนหยิบกุญแจออกมาไข
เสียงโลหะกระทบกันระหว่างประตูเหล็กกับกุญแจดังแสบแก้วหู ทันใดนั้นเสียงโซ่ตรวนดิ้นกระทบกันก็ดังมาจากด้านใน «ใครน่ะ! ใครอยู่ข้างนอก!»
โจวมู่ชวนเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไป
กลางห้องมีชายร่างผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวน บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากคมมีด การถูกกักขังมาเนิ่นนานทำให้ผิวทั่วร่างซีดเผือด แววตาดุดันราวกับคนเสียสติ
«ไอ้แซ่โจว! ในที่สุดแกก็มาเจอฉันสักที! ปล่อยฉันออกไป!»
โซ่ตรวนส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งขณะที่เขาดิ้นรน
แววตาโจวมู่ชวนมืดครึ้ม เขาเดินไปหยิบแส้ที่วางอยู่บนพื้น แล้วฟาดใส่ร่างชายคนนั้นอย่างแรง!