พูดจบ เธอก็ทำท่าจะผลักเฉินหร่านซิงออกแล้วจากไป
แต่ใครจะคิดว่าเฉินหร่านซิงกลับยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย
เธอพอมีฝีมือด้านการต่อสู้อยู่บ้าง พอเผชิญหน้ากับโจวรั่วถังจึงไม่หวั่นเกรงแม้แต่นิดเดียว มือหนึ่งคว้าคอเสื้อของโจวรั่วถังไว้ แววตาเย็นเยียบพลางเตือนว่า 「แซ่โจว คนทำฟ้าย่อมเห็น ฉันขอแนะนำให้เธอทำตัวดี ๆ เยียนซางนิสัยอ่อนโยน ทั้งยังชอบคิดมาก เธอถึงข่มขู่เขาได้ แต่ฉัน เฉินหร่านซิง ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ! เยียนซางมีฉันคอยปกป้องอยู่ ถ้าเธอยังกล้าแตะต้องเพื่อนฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะขับรถชนเธอให้ตาย!」
โจวรั่วถังหน้าซีด พยายามผลักเธอออกอย่างแรง 「ฉันไม่ได้ทำอะไรเขา!」
แต่กลับผลักไม่ออก!
เฉินหร่านซิงหัวเราะเย็นชา 「เธอทำหรือไม่ทำ เธอก็รู้แก่ใจ ฉันเองก็รู้ ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าฉัน ฉันถามแค่ว่า จำที่ฉันพูดเมื่อกี้ได้หรือยัง?」
โจวรั่วถังกัดฟัน เธอเป็นเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลโจว เคยต้องมาทนความอัปยศแบบนี้เสียที่ไหน?
แต่ตอนนี้เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่กล้ารั้งอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว จึงได้แต่ข่มความโกรธกลืนลงท้องอย่างจำใจ แล้วตอบเสียงอัดอั้นว่า 「ฉันรู้แล้ว ปล่อยฉัน!」
เฉินหร่านซิงปล่อยมือทันที โจวรั่วถังเกือบล้ม พอตั้งหลักได้ก็เหลือบมองเฉินหร่านซิงแวบหนึ่ง ก่อนรีบจากไป
เฉินหร่านซิงปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนมือ แล้วกลับขึ้นรถ จ้าวจาวชูนิ้วโป้งให้เธอ 「ถ้าพูดถึงความกล้า ฉันยอมเธอเลย เพื่อนรัก」
เฉินหร่านซิงถอนหายใจ 「สมัยก่อนการเดินทางยังเชื่องช้า ทั้งชีวิตแทบไม่เจอคนปัญญาอ่อนสักกี่คน แต่สังคมสมัยนี้พัฒนาไปไกลจริง ๆ ทุกวันมีแต่คนปัญญาอ่อนขั้นสุดโผล่มาให้ฉันโมโห」