จ้าวเจียลี่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง «สวี่เยียนซาง เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นผู้หญิงไร้หัวจิตหัวใจแบบนี้ ตอนนั้นมู่ชวนถึงกับยอมสละสิทธิ์สืบทอดตระกูลเพื่อแต่งงานกับเธอ แล้วเธอตอบแทนเขาแบบนี้หรือ? เธอไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง?»
คำถามตอกย้ำทีละประโยคราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนหัวใจของสวี่เยียนซางอย่างหนักหน่วง
แววเจ็บปวดพาดผ่านดวงตาของเธอ ก่อนจะถูกซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว เธอเอ่ยเสียงเบา «ถ้าคุณจะพูดแค่เรื่องนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันต่อแล้วค่ะ ฉันวางสายก่อนนะคะ»
พูดจบเธอก็กดวางสายทันที
ความอึดอัดที่กดทับอยู่ข้างหูพลันคลายลง สวี่เยียนซางค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา ราวกับทำเช่นนี้แล้วจะขับไล่ความอัดอั้นในใจให้หมดไปได้
คำพูดของจ้าวเจียลี่ช่างน่าขันจริง ๆ เธอทำผิดต่อโจวมู่ชวนหรือ? คนที่เธอทำดีที่สุดด้วยมาตลอดชีวิตก็คือโจวมู่ชวนนั่นแหละ
ไร้หัวจิตหัวใจงั้นหรือ...ถ้าแค่นี้เรียกว่าไร้หัวจิตหัวใจ งั้นเธอก็คงเป็นอย่างนั้น
สวี่เยียนซางมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพครั้งแรกที่ได้พบโจวมู่ชวนเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว
ตอนนั้นครอบครัวของเธอประสบเหตุไม่คาดฝันขึ้นกะทันหัน ชีวิตยุ่งเหยิงไปหมด จ้าวจาวกลัวว่าเธอจะเก็บกดจนเป็นโรคซึมเศร้า จึงลากเธอไปร่วมงานเลี้ยงงานหนึ่งทั้งที่เธอไม่เต็มใจ
งานเลี้ยงคืนนั้นหรูหรางดงาม เธอยืนอยู่ตรงมุมห้อง ราวกับตัวตลกที่หลบอยู่ในเงามืด คอยมองชีวิตอันรุ่งโรจน์ของคนอื่น เธอคิดว่า ทำไมคนตั้งมากมาย คนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงขนาดนี้ถึงต้องเป็นพ่อแม่ของเธอ? ทำไมคนในครอบครัวของเธอถึงต้องตายไปคนหนึ่ง บาดเจ็บสาหัสอีกคนหนึ่ง?
แม้แต่คนก่อเหตุยังหาไม่พบ โลกใบนี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้?