ฟ้าเพิ่งสาง หลิงจือก็ตื่นแล้ว นางล้างหน้าล้างตาอย่างเงียบเชียบ ก่อนรวบผมหน้ากระจกทองแดงเป็นมวยสาวใช้ที่เรียบง่ายที่สุด จากนั้นจึงผลักประตูออกจากห้องข้าง
ภายในลานเรือนมี่ซิ่วยังคงปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ขันทีน้อยสองคนกำลังนั่งสัปหงกอยู่ตรงมุมกำแพง พอเห็นนางออกมาก็รีบลุกขึ้น หลิงจือไม่สนใจพวกเขา มุ่งหน้าไปยังห้องเครื่องใหญ่โดยตรง
เมื่อผ่านลานของเก๋อเก๋อฉี นางชะงักฝีเท้าเพียงชั่วขณะ ภายในลานเงียบสงัด มีเพียงปล่องไฟจากห้องครัวที่พ่นควันจาง ๆ
หูของหลิงจือขยับ นางได้ยินเก๋อเก๋อฉีกดเสียงสั่งจี๋เสียงจากด้านในว่า “เฝ้าชามยานั่นไว้ให้ดี ก่อนยามเที่ยงต้องยกไปให้ได้ ห้ามผู้ใดแตะต้องเด็ดขาด”
มุมปากหลิงจือกระตุก นางเดินต่อไปข้างหน้า
ในห้องเครื่องใหญ่ ขันทีผู้ดูแลกำลังหาว พอเห็นหลิงจือมาอีกครั้งก็รีบยิ้มประจบ “แม่นางหลิงจือ ทางพระชายารองขาดสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เมื่อวานพระชายารองตรัสว่ารังนกเลือดดีนัก ขออีกถ้วยหนึ่ง” หลิงจือยื่นป้ายคู่ให้เขา ทว่าสายตากลับกวาดมองไปยังเตา
น้ำแกงหม้อเมื่อคืนยังอยู่บนเตา กำลังเคี่ยวด้วยไฟอ่อน ข้างกันมีชามกระเบื้องเคลือบสีเขียวและชามกระเบื้องสีขาววางอยู่ ในชามสีขาวมีน้ำยาอยู่เกือบครึ่งชาม สีออกน้ำตาลเข้ม กลิ่นยาเข้มข้น
หลิงจือเดินเข้าไปอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า ราวกับจะไปเลือกขนมสองจานที่อยู่ข้าง ๆ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกจากอกเสื้อ แสร้งทำเป็นจะเช็ดมือ แล้วฉวยจังหวะที่ผู้ดูแลไม่ทันระวังยกชามยาขึ้น หันกายวางลงในกล่องรักใบเล็กที่นำมาด้วย
“แม่นางหลิงจือ รังนกเลือดอยู่นี่แล้ว” ขันทีผู้ดูแลห่อเรียบร้อยแล้วยื่นให้
หลิงจือรับรังนกเลือดมา พลางชี้ไปยังขนมบนเตาอีกแห่ง “ข้าเห็นขนมทางนั้นดูไม่เลว ช่วยเลือกใส่จานให้ข้าสักจาน”
ขณะที่ขันทีผู้ดูแลหันหลัง หลิงจือก็ยกชามยาบำรุงครรภ์ที่เตรียมไว้จากด้านในสุดของกล่องออกมา ยานั้นต้มจากหวงฉี ไป๋จู๋ และซาเหริน สีสันกับกลิ่นแทบไม่ต่างจากชามที่ใส่ชวนซยง นางวางยาบำรุงครรภ์ลงตรงตำแหน่งเดิมของชามกระเบื้องสีขาว
สลับเรียบร้อย
ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ขันทีผู้ดูแลยังคงหาวพลางขยี้ตา ไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น
หลิงจือถือถาดรักออกจากห้องครัว เทยาชวนซยงในชามลงสระบัวริมทางจนเหลือเพียงก้นยาเล็กน้อย จากนั้นใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อชามกระเบื้องสีขาวอย่างระมัดระวังแล้วซ่อนไว้ในอกเสื้อ ก่อนถือรังนกเลือดกับขนมกลับเรือนมี่ซิ่ว
ทุกสิ่งรอบกายเงียบสงบ การสลับยาของหลิงจือไม่ทำให้ผู้ใดตื่นตัว
ยามเฉินสามเค่อ ซ่งจือมาเคาะประตูห้องนาง “หลิงจือ ตื่นหรือยัง? พระชายาเรียกเจ้า”
พอหลิงจือเปิดประตูออกมา ซ่งจือก็มองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า “เหตุใดสีหน้าเจ้าซีดถึงเพียงนี้?”
“ตื่นเช้าแล้วเจอลมเย็น” หลิงจือก้มหน้า ความจริงเป็นเพราะเมื่อคืนอดนอนแอบต้มยาบำรุงครรภ์จนเหนื่อย “วันนี้พระชายาเสวยได้มากหรือไม่?”
“พอได้ เพิ่งเสวยโจ๊กข้าวฟ่างไปครึ่งถ้วย” ซ่งจือดึงนางเดินไปยังห้องหลัก “ทางเก๋อเก๋อฉีมีความเคลื่อนไหวหรือไม่?”
หลิงจือขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงจนมีเพียงทั้งสองได้ยิน “ข้าสลับยาแล้ว วันนี้นางยกมาให้ก็เป็นยาบำรุงครรภ์ แต่คืนนี้เมื่อหมอหลวงตรวจตัวยา จะพบว่าเป็นชวนซยงอย่างแน่นอน”
ซ่งจือสูดลมหายใจเฮือก นางประเมินหลิงจือต่ำไปจริง ๆ แม้ปกติหลิงจือจะทำตัวทื่อราวท่อนไม้ แต่ฝีมือของนางสมกับเป็นองครักษ์ลับที่คุณชายใหญ่ฝึกฝนให้คุณหนูโดยเฉพาะ ทั้งยังเข้าออกจวนอ๋องได้ไร้ร่องรอย การลอบฟังและสลับยาก็ล้วนเก่งกาจยิ่งนัก ต่อให้นางโง่เพียงใด บัดนี้ก็รู้แล้วว่าหลิงจือมีฝีมือเพียงใด
“แล้วยาขับครรภ์เจ้าโยนไว้ที่ใด?” ซ่งจือถามอย่างไม่วางใจ
“เทลงสระบัวแล้ว ข้าเหลือยาไว้ในชามนิดหน่อย มิฉะนั้นอีกประเดี๋ยวจะใช้ถ้วยตกเป็นสัญญาณได้อย่างไร?” หลิงจือยังคงมีสีหน้าไม่หวั่นไหว ทว่าสบตากับซ่งจือแล้ว ทั้งคู่ก็ยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ
วันนี้พวกนางจะต้องตะโกนจับโจรเสียเอง...ไม่สิ พวกนางจะใช้แผนซ้อนแผนต่างหาก
ในห้องหลัก เหนียนซื่อหลานเอนกายอยู่บนหมอนอิงพลางดื่มน้ำนมอัลมอนด์ วันนี้นางสวมเสื้อคลุมสีบัวอ่อน แต่งหน้าเพียงบางเบา ดูมีชีวิตชีวาไม่น้อย พอเห็นหลิงจือเข้ามา นางก็วางถ้วยลง “จดหมายส่งออกไปแล้วหรือ?”
“ส่งออกไปแล้ว เจ้ากงกงซุนบอกว่าจะตอบกลับในอีกวันหนึ่ง” หลิงจือยืนอยู่ข้างเหนียนซื่อหลาน
เหนียนซื่อหลานขานรับอย่างเกียจคร้าน จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างกะทันหัน “เจ้าว่า หากท่านอ๋องรู้ว่ามีคนคิดทำร้ายลูกของเขา จะ...”
โอ้โห สมองรักจนหน้ามืดของพระสนมฮวากำเริบอีกแล้วหรือ? ไม่ได้นะ! เจ้านายตัวน้อยของฉันยังโตอย่างปลอดภัยไม่ทันเลย อย่าให้สมองรักบ้าบอนั่นโผล่มาเชียว!
“ท่านอ๋องย่อมสืบเรื่องนี้” หลิงจือก้มหน้า น้ำเสียงสงบนิ่งแต่แฝงความเหี้ยมเกรียม “แต่หากพระชายายืนกรานว่าเก๋อเก๋อฉีทำไปตามใจตนเอง ท่านอ๋องก็ไม่มีหลักฐานจัดการพระชายาได้ พระชายาเต๋อก็จะคุ้มครองพระชายา ซ้ำยังอาจใส่ร้ายคุณหนูว่าเป็นคนโปรดจนหยิ่งผยอง ไม่เคารพพระชายา...ดังนั้นหมากกระดานนี้พวกเราทำได้เพียงโค่นเก๋อเก๋อฉีลงก่อน ห้ามให้ท่านอ๋องรู้เป็นอันขาด”
เหนียนซื่อหลานหรี่ตามองนาง ครู่ใหญ่จึงหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดรอบคอบกว่าซ่งจือเสียอีก เอาละ เปิ่นฝูจิ้นรู้แล้ว วันนี้เมื่อยามาถึง เปิ่นฝูจิ้นก็จะร่วมแสดงละครกับพวกนาง”
ยามซื่อสามเค่อ มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกเรือนมี่ซิ่ว
หลิงจือยืนอยู่ใต้ระเบียง มองเห็นเก๋อเก๋อฉีจากที่ไกล ๆ วันนี้นางสวมอาภรณ์สีขาวจันทร์ ผมเกล้าเรียบร้อย ด้านหลังมีจี๋เสียงติดตามอยู่ ในมือจี๋เสียงถือถาดรัก บนถาดวางชามกระเบื้องสีขาวใบนั้น
วันนี้เก๋อเก๋อฉีแต่งหน้าอยู่บ้าง แต่ใต้แป้งยังมองเห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา นางก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ชายกระโปรงแทบไม่ไหวติง
หลิงจือหมุนกายเข้าห้องไปรายงาน “พระชายา เก๋อเก๋อฉีมาแล้ว”
เหนียนซื่อหลานโยนหนังสือนิยายในมือลง แล้วเอนกายพิงตั่งอย่างเกียจคร้าน ซ่งจือรีบเข้าไปจัดปอยผมข้างขมับให้ ก่อนดึงผ้าห่มแพรขึ้นคลุมเหนือท้องน้อย
“ให้นางเข้ามา” แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาเหนียนซื่อหลาน ฉีเยว่ปิน ขอให้เจ้าอย่าลงมือจนถึงขั้นสุดท้าย มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าใจเหี้ยมมืออำมหิต
เมื่อเก๋อเก๋อฉีก้าวเข้าประตู ฝีเท้ายังดูโซเซอยู่บ้าง ทว่าทุกย่างก้าวกลับยิ่งเด็ดเดี่ยวมั่นคง จี๋เสียงเดินตามหลัง ก้มหน้า มือที่ถือถาดรักสั่นเล็กน้อย หากไม่เพ่งมองแทบสังเกตไม่เห็น
เก๋อเก๋อฉีเดินมาถึงหน้าตั่ง คำนับก่อน จากนั้นเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ต่างจากปกติ “น้องเหนียน ข้า...ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้ครรภ์ของเจ้ามิใคร่มั่นคง จึงตั้งใจต้มยาบำรุงครรภ์มาให้หนึ่งชาม เป็นตำรับยาบำรุงอบอุ่น ดื่มแล้วจะช่วยบำรุงร่างกาย หวังว่าเจ้าจะให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่านอ๋องในเร็ววัน”
ขณะพูด เก๋อเก๋อฉีรับชามกระเบื้องสีขาวจากมือจี๋เสียง ประคองด้วยสองมือแล้วยื่นมา คิดจะป้อนเหนียนซื่อหลานด้วยตนเอง ทว่าหลิงจือกลับก้าวขึ้นมารับชามยาไปก่อน
ปลายนิ้วของหลิงจือสัมผัสผนังชาม นางดมกลิ่นอย่างแนบเนียนแล้วจึงวางใจ ชามนี้เป็นยาบำรุงครรภ์จริง ๆ เป็นชามที่นางต้มเอง ไม่มีกลิ่นชวนซยง มีเพียงกลิ่นหอมละมุนของหวงฉีกับซาเหริน
นางถือชามหมุนกายหันหน้าเข้าหาเหนียนซื่อหลาน โดยหันหลังให้เก๋อเก๋อฉีกับจี๋เสียง เหนียนซื่อหลานมองนางอยู่
ริมฝีปากหลิงจือขยับแทบไม่เห็น ทำปากบอกว่า “ไม่มีปัญหา”
จากนั้นนางยื่นชามไปตรงมือเหนียนซื่อหลาน
เหนียนซื่อหลานรับชามมา ก้มมองน้ำยาในชาม ก่อนจะยิ้มขึ้นทันใด “พี่ฉีมีน้ำใจ ทั้งยังต้มยาด้วยตนเอง ช่วงนี้เปิ่นฝูจิ้นกินไม่ค่อยลงนัก นับว่าท่านยังนึกถึงข้ากับลูกอยู่ ฉีเยว่ปิน นังสารเลว! เสียแรงที่เมื่อก่อนข้าเคยมองเจ้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ เจ้ากล้าลงมือกับข้าจริง ๆ!”
เหนียนซื่อหลานเงยหน้าดื่มไปหนึ่งอึก ในชั่วขณะนั้นเอง หลิงจือก็เบี่ยงกาย ใช้แขนเสื้อกว้างบดบังการเคลื่อนไหว มือซ้ายชักชามกระเบื้องสีขาวที่มีคราบชวนซยงออกจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว มือขวารับชามยาบำรุงครรภ์ที่เหนียนซื่อหลานเพิ่งดื่มไปหนึ่งอึก แล้วซ่อนไว้ในแขนเสื้อ
ไออุ่นที่เหลืออยู่ในชามทั้งสองใกล้เคียงกัน ลวดลายเคลือบของชามกระเบื้องสีขาวก็เหมือนกันทุกกระเบียด
เหนียนซื่อหลานรับชามที่มีคราบชวนซยงมา ริมฝีปากเพิ่งแตะขอบชาม...
“เพล้ง!” ชามตกลงบนพื้น แตกเป็นหลายชิ้น
เหนียนซื่อหลานกุมท้องล้มลงบนหมอนอิง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก นางร้องเสียงแหลมว่า “เจ็บเหลือเกิน!”
เสียงร้อง “เจ็บ” นั้นทำเอาหลิงจือเกือบเชื่อจริง ๆ บ้าจริง พระสนมฮวาแสดงเก่งขนาดนี้เลยหรือ? ทำเอาฉันตกใจแทบตาย หากไม่ใช่เพราะยาบำรุงครรภ์นี้เป็นตำรับลับของฉัน แถมฉันยังเติมของบางอย่างลงไปอีกนิดจนดมกลิ่นผิดปกติออก ฉันคงคิดว่าเหนียนซื่อหลานถูกวางแผนเล่นงานจริง ๆ แล้ว
ซ่งจือรีบพุ่งเข้าไป ร้องเรียกด้วยความตกใจลนลาน “พระชายา! พระชายาเป็นอะไรไปเพคะ!”
ให้ตายสิ ที่นี่ก็มีนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมอีกคน!
เก๋อเก๋อฉีทรุดลงกับพื้นทันที ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว พระชายาบอกมิใช่หรือว่าจะไม่เห็นผลในทันที เหตุใด...เหตุใดกัน...
ถาดรักในมือจี๋เสียงตกลงพื้นดัง “โครม” นางคุกเข่าลงทั้งตัว หน้าผากกระแทกพื้นอิฐเขียวเสียงดังตุบ ๆ
“ไม่ใช่ข้า! น้องเหนียน ไม่ใช่ข้า!” เก๋อเก๋อฉีได้สติ คลานเข้ามาหมายจะคว้าชายกระโปรงเหนียนซื่อหลาน แต่ถูกซ่งจือเตะกระเด็น
“นังสารเลว! เจ้ายกยาอะไรให้พระชายา!” ดวงตาซ่งจือแดงก่ำ น้ำเสียงแหลมคม “ใครก็ได้! รีบมานี่! พระชายาถูกวางยาพิษ!”
พวกมามากับสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกกรูกันเข้ามา พอเห็นเศษเครื่องเคลือบเกลื่อนพื้นและเหนียนซื่อหลานที่กุมท้องครางอยู่ ทุกคนก็ลนลานไปหมด
ถึงคราวฉันออกโรงแล้ว จะปล่อยให้พระชายารองกับซ่งจือแย่งซีนไม่ได้
หลิงจือหันกายวิ่งออกไปแล้ว นางวิ่งอย่างลนลานแต่รวดเร็ว ผ่านสวนดอกไม้ อ้อมระเบียงคด มุ่งตรงไปยังห้องยาในจวน นางจำได้จากความทรงจำของร่างเดิมว่า ตระกูลเหนียนจัดหมอประจำจวนแซ่หลิวไว้คนหนึ่ง คอยดูแลชีพจรของเหนียนซื่อหลาน ปกติไม่ค่อยสะดุดตา แต่รับเงินจากตระกูลเหนียน
เมื่อหลิงจือพุ่งเข้าห้องยา หมอหลิวกำลังชั่งสมุนไพรอยู่ พอเห็นนางเหงื่อท่วมศีรษะวิ่งเข้ามา ตาชั่งในมือแทบหล่น “แม่นางหลิงจือ?”
“พระชายารองปวดท้อง ขอให้ท่านหมอไปโดยเร็ว!” หลิงจือคว้าข้อมือหมอหลิวไว้แล้วกดเสียงต่ำ “เมื่อถึงเวลาตรวจยาที่แตกอยู่บนพื้น ข้างในเป็นยากระตุ้นเลือด ท่านบอกไปตามที่พบ ห้ามปิดบัง หากท่านอ๋องหย่งชินถามว่ายามีผลต่อพระชายารองอย่างไร ท่านก็บอกว่าครรภ์นี้ได้รับความเสียหาย เด็กที่คลอดออกมาอาจอ่อนแอเจ็บป่วยง่าย ต่อไปต้องดูแลอย่างพิถีพิถัน แม่ทัพใหญ่เหนียนไม่ทอดทิ้งครอบครัวของท่านแน่”
รูม่านตาหมอหลิวหดเล็กลง แต่เขาชะงักเพียงชั่วขณะก็หิ้วหีบยา “ไป!”
เมื่อหลิงจือกับหมอหลิวกลับถึงเรือนมี่ซิ่ว ห้องหลักก็วุ่นวายราวหม้อต้มโจ๊ก เหนียนซื่อหลานนอนอยู่บนตั่ง ใบหน้าซีดขาว ปอยผมข้างขมับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ซ่งจือร้องไห้พลางเช็ดเหงื่อให้นาง สาวใช้น้อยหลายคนคุกเข่าเก็บเศษเครื่องเคลือบบนพื้น
เมื่อเหนียนซื่อหลานเห็นหลิงจือพาหมอหลิวเข้ามา ในใจก็รู้สึกมั่นใจขึ้น นางยังคงกุมท้องร้อง “โอ๊ย” ต่อไป
หมอหลิวเข้าไปจับชีพจร นิ้วแตะลงบนข้อมือเหนียนซื่อหลาน คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เขาลูบเครา มองสีหน้าของนางอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงขรึม “ชีพจรพระชายารองอ่อนแรงและแปรปรวน ครรภ์ไม่มั่นคง นี่...นี่ถูกฤทธิ์ยากระตุ้นเลือดกระแทกเข้า ขอถามว่าพระชายารองเสวยสิ่งใดไปเมื่อครู่?”
ซ่งจือชี้ไปยังเศษเครื่องเคลือบบนพื้นทันที “ชามนั้น! ยาบำรุงครรภ์ที่เก๋อเก๋อฉียกมา!”
หมอหลิวเดินเข้าไปแล้วนั่งยอง ใช้เข็มเงินเขี่ยน้ำยาที่เหลืออยู่เล็กน้อยมาดม จากนั้นมองกากยาบนเศษชาม สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “ใน...ในนี้มีชวนซยงอยู่เป็นจำนวนมาก! ชวนซยงเป็นยากระตุ้นเลือด สตรีมีครรภ์ในสามเดือนแรก หากกินเข้าไปย่อมแท้งบุตร นี่จะเรียกว่ายาบำรุงครรภ์ได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าเป็นยาขับครรภ์!”
เก๋อเก๋อฉีทรุดอยู่กับพื้น ส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่ใช่ข้า! ข้าไม่ได้ทำ! ยาชามนั้นข้าต้มเอง ตอนต้มข้าไม่ได้ใส่ชวนซยง ข้า...ข้า...”
หมอหลิวลุกขึ้น ประสานมือไปทางประตูห้องหลัก ท่านอ๋องหย่งชินถูกเชิญมาแล้ว เขาสวมชุดลำลองสีดำสนิท ใบหน้าเขียวคล้ำ ยืนอยู่ตรงปากประตู
“ท่านอ๋อง” หมอหลิวก้มกาย “ครรภ์ของพระชายารองได้รับฤทธิ์ชวนซยง แม้จะรักษาไว้ได้ชั่วคราวแล้ว แต่...”
“แต่อะไร?” น้ำเสียงท่านอ๋องหย่งชินเย็นเยียบชวนหวาดหวั่น
“แต่ต่อไปเกรงว่าครรภ์จะอ่อนแอ จะคลอดครบกำหนดได้หรือไม่นั้นยังบอกยาก อีกทั้งพระชายารองได้รับความเสียหายต่อร่างกายในครั้งนี้ หลังคลอดแล้ว ภายหน้าก็เกรงว่า...เกรงว่าจะตั้งครรภ์อีกได้ยากพ่ะย่ะค่ะ”
ห้องหลักเงียบไปชั่วขณะ หลิงจือยืนอยู่ตรงมุมห้อง ก้มหน้า มุมปากกระตุกวูบอย่างรวดเร็ว หมอหลิวเล่นเข้าขากันได้ดีเกินไปแล้ว
คำว่า “ภายหน้าเกรงว่าจะตั้งครรภ์อีกได้ยาก” ตัดหนทางที่ฮองเฮาจะใช้หวนอี๋เซียงทำร้ายพระสนมฮวาในภายหน้าไปโดยตรง อีกทั้งในหวนอี๋เซียงยังมีชะมดเช็ดอยู่เป็นจำนวนมาก นั่นไม่ใช่ยาคุมกำเนิด กลับทำให้เด็กที่ตั้งครรภ์หลุดออกมาไม่หยุดต่างหาก...
ใบหน้าท่านอ๋องหย่งชินมืดครึ้มลงจนถึงขีดสุด เขาก้าวเข้ามา มองเหนียนซื่อหลานที่นอนหน้าซีดอยู่บนตั่ง แล้วมองเก๋อเก๋อฉีที่ทรุดอยู่บนพื้น สุดท้ายสายตาจึงหยุดอยู่ที่ชามกระเบื้องแตก
“ผู้ใดนำยามา?”
“เป็น...เป็นเก๋อเก๋อของหม่อมฉันเพคะ” เสียงจี๋เสียงสั่นระริกราวตะแกรงร่อน
สายตาท่านอ๋องหย่งชินกวาดไปยังเก๋อเก๋อฉี นางอ้าปาก น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่กลับกล่าวแก้ตัวไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“พานางออกไป” ท่านอ๋องหย่งชินโบกมือ “สาวใช้ข้างกายนางด้วย พาไปสอบสวนพร้อมกัน”
มามาสองคนหิ้วเก๋อเก๋ีออกไป พอถูกลากถึงหน้าประตู นางก็พลันดิ้นรนหันกลับมา ร้องไห้ตะโกนว่า “ท่านอ๋อง! หม่อมฉันถูกใส่ความจริง ๆ! หม่อมฉันไม่ได้แตะต้องยาชามนั้น หม่อมฉัน...หม่อมฉันก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีชวนซยง...”
ท่านอ๋องหย่งชินไม่แม้แต่จะมองนางอีก เก๋อเก๋อฉีถูกลากตัวออกไป
หลิงจือฉวยโอกาสหลบออกจากห้องหลัก อ้อมไปหลังห้องครัว นางหยิบชามยาบำรุงครรภ์ที่เหนียนซื่อหลานดื่มไปหนึ่งอึกออกจากแขนเสื้อ เปิดฝาแล้วเทลงรางน้ำใต้กำแพง จากนั้นใช้ก้อนหินทุบชามกระเบื้องสีขาวให้แตก นำเศษชามไปปะปนในกองขยะหน้าประตูห้องครัว รวมกับเศษเครื่องเคลือบชิ้นอื่น ๆ จนแยกไม่ออกอีกต่อไปว่าชิ้นใดเป็นชิ้นใด
นางปัดฝุ่นบนมือ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ขั้นแรก สำเร็จ
ในห้องหลัก ซ่งจือยังคงร้องไห้ ส่วนเหนียนซื่อหลานยังคง “อ่อนแรง” พลางจับมือท่านอ๋องหย่งชินแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉันกลัวยิ่งนัก...”
น้ำเสียงท่านอ๋องหย่งชินอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก “อย่ากลัว ข้า...อยู่ตรงนี้ ลูกยังอยู่”