[ได้รับกล่องเงิน×3]
ซีเสี่ยวอิ้งรีบรับไว้อย่างระมัดระวัง ยังไม่ทันได้ฉลองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
[ตรวจพบว่าผู้เล่นมีกล่องเงิน×3 ต้องการผสานเป็นกล่องทอง×1 หรือไม่?]
หา? ผสาน?
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจผสาน
ไม่ต้องสงสัย ปัญหาความยากในการได้กล่องทองหนึ่งใบบน ย่อมสูงกว่ากล่องเงินสามใบแน่นอน
[ได้รับกล่องทอง×1]
เธอพูดทันที: "กล่องจำนวนหนึ่ง สามารถผสานเป็นกล่องระดับที่สูงขึ้นได้!"
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นซีเสี่ยวอิ้งที่ได้รับเบาะแส: กล่องทรัพยากรระดับเดียวกันสามใบ จะผสานเป็นกล่องทรัพยากรที่สูงขึ้นหนึ่งระดับ กล่องทรัพยากรที่ผสานแล้วไม่สามารถนำมาผสานซ้ำได้อีก]
ซีเสี่ยวอิ้งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ที่แท้ก็ไม่มีรางวัลแรกพบนี่เอง
ก็จริง ยังไงกล่องสามใบ คิดว่าน่าจะมีผู้เล่นหลายคนมีกันแล้ว
ยังไงก็มีคนชอบเก็บไว้เปิดทีเดียวหลาย ๆ ใบ สำหรับพวกเขา การค้นพบเบาะแสนี้เป็นเรื่องง่ายมาก
ส่วนที่ว่ากล่องสมบัติห้ามผสานซ้ำ นั่นเป็นเรื่องปกตินี่นา
ไม่อย่างนั้นใคร ๆ ก็เอากล่องหญ้าไปฟอกจนได้กล่องสมบัติและไอเทมระดับท็อป เกมคงเสียสมดุล
ไม่คิดแล้วล่ะ! ยังไงซะการได้รู้เบาะแสสำคัญและได้รางวัลสำคัญไปด้วย ก็ถือว่าโชคดีแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับกล่องทอง ซีเสี่ยวอิ้งอดใจไม่ได้แน่นอน ใครจะไม่ชอบเปิดกล่องสมบัติล่ะ!
แต่ในเกมเอาชีวิตรอด เห็นได้ชัดว่าจะทำตามใจไม่ได้
วัชพืช 0.1 ต้นเมื่อกี้ทำให้เธอหมดความมั่นใจไปเลย เธอยัดกล่องทองใส่ใต้อกหนูหนู
สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง: "ที่รัก~~~"
หนูหนูจอมโชคก็ไม่ได้ปฏิเสธ ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ปัดไปทีหนึ่ง แสงสีส้มอันแรงกล้าพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
แสงสีส้มช่างรุนแรง! ตาฉันจะบอดอยู่แล้ว!!!
แสงค่อย ๆ จางหายไป
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือหม้อสามขารูปทรงสุนัขสีน้ำเงิน
[หม้อลูกสุนัขของเจียหราน (ระดับ S, ตำนาน), หม้อน้อยที่น่ารักสุด ๆ มีฟังก์ชันปรุงอาหารอัตโนมัติ สามารถผลิตเป็นชุดได้ ปลดปล่อยมือทั้งสองข้าง ทำได้ตามต้องการ!]
ซีเสี่ยวอิ้งตะลึงไปชั่วขณะ
ที่แท้ก็คุณภาพระดับตำนานสูงสุด ไอเทมที่ทรงพลังและใช้งานได้จริงขนาดนี้ ยังไม่มีความทนทานอีกด้วย!
เธอมองหนูหนูนิ่งไม่ขยับ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
หนูหนูถูกเธอมองจนเขิน แม้แต่หูขาวใหญ่ ๆ ก็กลายเป็นสีแดง
สุดท้ายมันทนไม่ไหวจริง ๆ ฟาดใส่ซีเสี่ยวอิ้งหนึ่งทีเต็มแรง
หัวเธอถูกฟาดจนหันไปด้านข้าง สายตาก็พลอยเลื่อนตามไปด้วย
แต่ซีเสี่ยวอิ้งแค่ลูบแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความฟิน
"อุ้งเท้าของที่รักนุ่มจังเลย"
"โดนตบแล้วเจ็บไหม อยากให้ฉันนวดให้ไหม?"
หนูหนู: "........"
ช่วงเวลาต่อมา หนูหนูจอมโชคยังคงรับหน้าที่ตกปลากล่อง
ส่วนซีเสี่ยวอิ้งลองใช้หม้อลูกหมาเจียหรานดู ก็มีช่องห้าช่องปรากฏขึ้นมาข้าง ๆ
สี่ช่องแรกใส่ส่วนผสมอาหาร พอทำเสร็จก็จะถูกเก็บเข้าไปในช่องที่ห้าโดยอัตโนมัติ
เธอลองโยนข้าวมอดและวัชพืชลงไป ก็ถูกดีดออกมาทันที
และมีข้อความแจ้งเตือน: [ไม่ใช่วัตถุดิบที่ใช้ได้]
เธอเลยเปิดแชทห้องโถงขึ้นมาดู ว่าจะมีใครแลกเปลี่ยนอาหารกันไหม
ผู้เล่นที่เปิดได้อาหารก็ไม่ใช่น้อย ๆ
"เปิดมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้อาหารมา! ขนมจีบหนึ่งลูกเพิ่มค่าความอิ่มได้ตั้ง 15 แต้มแน่ะ ฉันเปิดได้ตั้งสามลูก!"
"เฮ้อ อิจฉานายที่มีไส้ให้กินจริง ๆ ฉันเปิดได้แต่ซาลาเปา"
"พวกนายอย่าอยู่ในกองบุญไม่รู้บุญเลย ปล่อยให้พวกเราที่เปิดได้ข้าวมอดจะอยู่ยังไง!"
"......"
ดูเหมือนว่าในกล่องข้าวของ จำนวนอาหารที่เปิดได้จะไม่มากนัก
ผู้เล่นส่วนใหญ่ไม่ยอมขายวัตถุดิบอาหารหรอก
จนกระทั่งเห็นข้อความหนึ่ง:
"วอนขอเถอะ ขอให้คนใจดีแลกข้าวกับเด็กคนนี้ทีเถอะ อะไรก็ได้จริง ๆ เด็กคนนี้ไม่อยากกินข้าวมอดแล้ว..... (ร้องไห้/ร้องไห้)"
มีคนเข้ามาคอมเมนต์ต่อท้ายเป็นจำนวนมาก:
"ข้าวมอดอร่อยขนาดนั้น จะมีคนโง่คนไหนมาแลกกับนายล่ะ"
"ใช่แล้ว กินของแบบนี้ก็เหมือนกินขี้"
"อืออือ นี่คืออาหารที่น่าขยะแขยงที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา ไม่มีทางเป็นอื่น"
ซีเสี่ยวอิ้งคิดในใจ ข้าวมอดที่หนูหนูเปิดได้ถึงแม้จะพูดไม่ได้ว่าอร่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นแย่จนเป็นที่เกลียดชังของคนทั่วไป
คิดว่าสองอย่างนี้น่าจะไม่ใช่สิ่งเดียวกัน เลยกดเข้าไปแชทส่วนตัว
"ซีเสี่ยวอิ้ง: ฉันมีข้าวมอด นายจะแลกไหม อันนี้ไม่ค่อยแย่หรอก รสชาติคล้าย ๆ ซาลาเปาไม่ใส่น้ำตาล"
พูดจบ เธอก็ถ่ายรูปรูปหนึ่งส่งไปให้
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
"ฉือฟานฟาน: แลก ๆ ๆ! ขอแค่ไม่ใช่ข้าวมอด อะไรก็ได้ทั้งนั้น!"
ซีเสี่ยวอิ้งกำลังครุ่นคิด จะใช้หน่วยอะไรในการแลกดี
หม้อปรุงอาหารมีสี่ช่อง อย่างน้อยก็ต้องแลกข้าวมอดมาสี่ตัว
แต่ถ้าข้าวมอดสี่ตัวบังเอิญทำออกมาได้แค่ข้าวมอดชิ้นเดียว นั่นก็เท่ากับเหนื่อยฟรี
แต่ฉือฟานฟานกลับเสนอราคาของตัวเองออกมาโดยตรง
"ฉือฟานฟาน: เมื่อกี้ฉันเปิดกล่องได้ 20 ตัว กินไปสองตัว เหลือแค่ 18 ตัว แลกข้าวมอดชิ้นเดียวกับนายทั้งหมดเลยได้ไหม?"
ซีเสี่ยวอิ้งตกใจ เธอยังไม่ได้เริ่มต่อรองเลย ฉือฟานฟานก็ดันราคาตัวเองลงไปต่ำสุดซะแล้ว
แค่ชะงักไปครู่เดียว
ฉือฟานฟานก็ส่งข้อความมาอีก:
"ฉันรู้ว่าข้าวมอดมันแย่มาก งั้นให้เลยแล้วกัน
"แต่ข้าวมอดนี่ขอฉันชิ้นหนึ่งได้ไหม.... นับว่าเป็นหนี้นายไว้ หลังจากนี้จะใช้คืนให้แน่นอน ได้ไหม?"
ซีเสี่ยวอิ้งตอบกลับโดยตรง: "แลกกันแบบปกติก็พอ มาแอดเพื่อนกันเถอะ"
หลังจากแอดเพื่อนแล้ว หน้าจอแชทส่วนตัวระหว่างเธอกับฉือฟานฟานก็มีเครื่องหมายบวกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
กดเข้าไปก็มีปุ่มหนึ่งแถวโผล่ออกมา: [ให้][ส่งตัว][จัดทีม] ฯลฯ
ฉือฟานฟานส่งข้าวมอดมาให้ผ่านปุ่ม[ให้]ทันที ซีเสี่ยวอิ้งก็ตอบแทนกลับไปอย่างรวดเร็ว
และลองกดปุ่มอื่น ๆ ดู
หน้าจอแสงก็มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา: [เงื่อนไขยังไม่ครบถ้วน ฟังก์ชันยังไม่ปลดล็อก]
ซีเสี่ยวอิ้งถอนหายใจโล่งอกทันที
ดีหน่อย ไม่อย่างนั้นต่อไปการแอดเพื่อนคงต้องระวังตัวมากกว่านี้
ใครจะรู้ว่าจะมีคนร้ายส่งตัวมาปาดคอเราเลยสักคนไหม
เธอเริ่มสำรวจข้าวมอดในมือ
เป็นพืชขนาดเท่าหัวแม่มือ แต่รูปร่างหน้าตาดูคล้ายหนอนขาวอ้วนเตี้ยตัวใหญ่เสียเหลือเกิน
เธอลองหยิบออกมาหนึ่งตัวโยนเข้าปาก
น้ำมันแตกเต็มปาก ซีเสี่ยวอิ้งแทบอ้วกออกมา
เหมือนกับได้กินไขมันดิบชิ้นใหญ่ที่ไม่ได้ล้างทำความสะอาดเลยสักนิด ทั้งคาวทั้งเลี่ยน
เฮอะ ก็ไม่แปลกใจที่ฉือฟานฟานยอมให้ฟรี ๆ ไม่อยากกินของแบบนี้
แถมยังเพิ่มค่าความอิ่มแค่ 3 แต้ม และลดค่าสติลงอีก 3 แต้ม
อาหารสุดโหดจริง ๆ
แต่โชคดีที่ของแบบนี้เอาเข้าไปในหม้อลูกหมาเจียหรานได้
ซีเสี่ยวอิ้งรีบโยนข้าวมอดทั้งหมดลงไปในหม้อ ผ่านไปแค่สี่วินาที ก็แสดงว่าปรุงอาหารเสร็จ
ในช่องวัตถุดิบ มีช่องหนึ่งเก็บข้าวมอดที่ยังไม่ได้ใช้
ส่วนช่องอาหารก็มี[ข้าวมอดเลเยอร์]สี่ชิ้นโผล่ออกมา
เธอหยิบออกมาดมดู มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าว
จากนั้นลองชิมดูเล็กน้อย ถึงแม้จะทำจากข้าวมอดล้วน ๆ แต่รสชาติกลับไม่เลี่ยนเลยสักนิด กลับเป็นกลิ่นครีมจาง ๆ เสียด้วยซ้ำ!
ก็แค่ไม่รู้ว่าเพิ่มค่าความอิ่มเท่าไหร่ ซีเสี่ยวอิ้งมองค่าความอิ่ม 93 ที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้
เพื่อไม่ให้เปลือง เตรียมรออีกหนึ่งชั่วโมงค่อยลอง
หนูหนูยังคงไม่สนใจข้าวมอดเลเยอร์ มันดูเหมือนไม่ชอบอะไรที่ทำจากข้าวมอด
ซีเสี่ยวอิ้งคิดในใจ หวังว่าอีกสักพักจะเปิดได้วัตถุดิบอื่นบ้าง
ถ้าไม่มี ก็ต้องไปหาผู้เล่นคนอื่นแลก
ยังไงก็ห้ามให้หนูหนูหิวเด็ดขาด!