พิสูจน์แล้วว่าคิดไปเองล้วนๆ
ซีเสี่ยวอิ้งนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างทุกข์ทน ตกปลาอย่างอดทนมาเป็นชั่วโมงแล้ว
คันเบ็ดไม่มีทีท่าขยับแม้แต่น้อย
"เกมนี้ตั้งดรอปเรตอะไรกันเนี่ย?! ไม่กลัวโดนด่าเหรอ?!"
เธอเปิดแชทห้องโถงด้วยความโกรธ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าทุกคนกำลังแชร์ของที่ได้จากกล่องที่ตัวเองตกได้กันอยู่
และคนที่ตกได้กล่องของสองสามกล่องก็ไม่ใช่น้อย
ซีเสี่ยวอิ้ง: "???"
เข้าเกมบัดซบนี้แล้วฉันกลายเป็นคนซวยไปแล้วเหรอ?!
กำลังด่าในใจอยู่ ทันใดนั้นคันเบ็ดก็ขยับ!
เธอดีใจสุดขีดออกแรงดึงขึ้นมา!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ข้างหู: [ขอแสดงความยินดีได้รับกล่องหญ้า×1]
อือออ ซาบซึ้งใจ
เธอสังเกตอย่างละเอียดดูมัน
กล่องหญ้าดูคล้ายกับตะกร้าหยาบๆ ที่เธอเคยสานด้วยฟางตอนเด็กๆ ดูเหมือนแค่ดึงเบาๆ ก็จะพัง
แต่ซีเสี่ยวอิ้งจะไม่ดูถูกมันแน่นอน ยังไงก็เป็นกล่องแรกของคนโชคดี!
ใจเต้นระทึก มือสั่นเทา
[เปิดกล่องหญ้า ขอแสดงความยินดีได้รับวัชพืช×0.1]
??????
หญ้า!!!
เชี่ย! เธอโดนนายทุนจัดฉากรึไง?!
ตกปลามานานกว่าหนึ่งชั่วโมง เสียค่าความอิ่มไป 19 แต้ม ค่าน้ำไป 28 แต้ม
ได้แค่วัชพืช 0.1 หน่วย???!
ทันใดนั้น จิตใจแห่งวิถีก็พังทลาย
ซีเสี่ยวอิ้งคุกเข่าลงกับพื้น โกรธจนสะอื้น:
เฮอะ ระบบบัดซบ แกไม่อยากให้ฉันมีชีวิตอยู่ก็พูดตรงๆ ได้เลย!
ให้ฉันกระโดดทะเลเองตายเร็วกว่า!
แต่ไม่คิดว่า เสียงบ่นของเธอจะปลุกหนูน้อยให้ตื่น
"จี๊ด จี๊ด!"
ซีเสี่ยวอิ้งมองไป หนูน้อยหูตกมองเธอ ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่ามันกำลังเยาะเย้ยเธอ
ก็จริง เธอนี่แหละที่น่าขำที่สุด
หนูน้อยปีนลงมาจาก[อาณาจักรหนู] เหยียบลงบนแพไม้อย่างระมัดระวัง
ซีเสี่ยวอิ้งรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
"เฮ้อ หนูน้อย ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้แกต้องมาอยู่ในที่แคบๆ แบบนี้ แม้แต่จะยืนก็ยังต้องระวัง"
หนูน้อยส่งสายตามาให้เธอทันที ราวกับจะบอกว่า "รู้ก็ดีแล้ว"
เอ่อ...
ซีเสี่ยวอิ้งประคองหน้าผากยิ้มแห้ง: "หนูน้อย ถ้าฉันตายอยู่ที่นี่ แกจะกลับไปโลกเดิมของแกได้ไหม?"
ยังไงมันก็มาที่นี่เพราะเธอ ถ้าให้มันอยู่บนแพไม้แคบๆ คนเดียว มันคงหนีไม่พ้นความตาย
นี่คือสิ่งที่เธอไม่อยากเห็นอย่างยิ่ง
แต่ดูจากสายตาที่ดูเหมือนจะตำหนิของหนูน้อย ดูเหมือนจะกลับไปไม่ได้...
ซีเสี่ยวอิ้งพูดไม่ออก: "แล้วจะทำยังไง..."
จากนั้นก็เห็นหนูน้อยแย่งคันเบ็ดไป เฮ้โฮ้! แล้วบิดตัวอย่างงุ่มง่าม เหวี่ยงเบ็ดลงทะเล
เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้: "ป๋า"
ท่าทางเหวี่ยงเบ็ดของหนูน้อยทั้งเซ่อทั้งน่ารัก เธออยากดูอีกสักครั้ง
ซีเสี่ยวอิ้งคิดในใจ ตอนตัวเองตกได้กล่องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง
ไม่รู้ว่าหนูน้อยจะใช้เวลาเท่าไหร่
ไม่นานก็ได้คำตอบ
ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที
มองดูกล่องไม้ที่หนูน้อยดึงขึ้นมา เธอตกใจทันที
เร็วขนาดนี้เลย Σ(っ °Д °;)っ?!
ซีเสี่ยวอิ้งรีบกอดหนูน้อยด้วยความตื่นเต้นแล้วเขย่าไปมา:
"หนูน้อย! แกเก่งมากจริงๆ!!! แกคือพระเจ้าของฉัน ขอให้พาฉันบินไปด้วย!!!"
หนูน้อยส่งเสียงหึๆ เบาๆ แต่หูใหญ่ๆ ขยับเล็กน้อย ดูอารมณ์ดี
เรื่องสำคัญอย่างการเปิดกล่อง จะให้คนซวยทำไม่ได้แน่นอน
ซีเสี่ยวอิ้งมองหนูน้อยด้วยความคาดหวัง: "แกเปิดสิ!"
หนูน้อยก็ไม่เกรงใจ เล็บเล็กๆ ดันเบาๆ ฝากล่องไม้ก็เปิดออก
[เปิดกล่องไม้: ขอแสดงความยินดีได้รับข้าวมอด×5 น้ำแร่ 1 ลิตร×1]
คิดไม่ถึงว่าจะเป็นน้ำและของที่ต้องการที่สุดตอนนี้!
เธอหยิบชิ้นหนึ่งส่งให้หนูน้อยทันที
มันเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
เธอจึงต้องกินเอง ข้าวมอดหนึ่งชิ้นใหญ่แค่ครึ่งฝ่ามือ กินสามสี่คำก็หมด
ระหว่างนั้น เธอมองแถบสถานะของตัวเองตลอด
พบว่าค่าความอิ่มเพิ่มจาก 77 ขึ้นเป็น 95
จากนั้นก็ดื่มน้ำไปประมาณ 100 มล. ดึงค่าน้ำจาก 71 ขึ้นเป็น 95 เช่นกัน
หมายความว่า ข้าวมอดหนึ่งชิ้นเพิ่มค่าความอิ่มได้ 18 และน้ำ 100 มล. เพิ่มค่าน้ำได้ 24
ของในกล่องเดียวนี้ ทำให้พวกเธอไม่ต้องห่วงเรื่องกินดื่มไปครึ่งวันแล้ว!
แล้วที่ตัวเองตกได้เมื่อกี้มันของบัดซบอะไรกัน?!
ซีเสี่ยวอิ้งไม่สงสัยเลยว่า รางวัลเปิดกล่องนั้นของเธอ จัดว่าเป็นอันดับท้ายๆ ในหมู่กล่องหญ้าได้เลย
แล้วก็เป่าเรนโบว์พิคขนาดหนักอีกครั้ง ส่งสายตาออดอ้อนใบ้บอกให้หนูน้อยทำต่อไป
หนูน้อยแสนฉลาดเหวี่ยงเบ็ดอีกครั้ง ไม่คิดว่าเพิ่งจะทิ้งเบ็ดลงไป ก็มีอะไรกัดเบ็ดแล้ว
คิดไม่ถึงว่าเร็วขนาดนี้จะตกได้ของอีกแล้ว?
ที่ดึงขึ้นมาเป็นกล่องไม้อีกใบ ยังคงเป็นหนูน้อยเปิดกล่อง
[เปิดกล่องไม้ ขอแสดงความยินดีได้รับจะงอยปากอัลบาทรอส×1]
ทันใดนั้น แสงสีทองก็วาบขึ้น
โอ้โห ได้ของทองแล้ว!
จะงอยปากนกสีเหลืองขนาดใหญ่ดีดออกมาจากกล่อง ซีเสี่ยวอิ้งรีบรับไว้
แล้วก็เห็นคำอธิบายของมัน:
[จะงอยปากอัลบาทรอส (ไอเทมระดับ D, คุณภาพระดับตำนาน): ใช้เป็นไม้พายได้ ทุกครั้งที่ใช้สามารถทำให้แพไม้เคลื่อนที่ได้ 2 เมตร จำนวนครั้งที่ใช้ได้ 0/9999 ครั้ง]
คิดไม่ถึงว่าจะมีไม้พายโผล่มา นี่กำลังบอกใบ้ว่าผู้เล่นต้องขยับแพ
ซีเสี่ยวอิ้งหลับตาครุ่นคิด ทำไมล่ะ...
การพายไปที่ไหนไกลๆ เพื่อหาเกาะเห็นได้ชัดว่าไม่สมจริง
แล้วมันมีไว้ทำไม...
คิดไปคิดมาก็เริ่มพึมพำ: "หรือว่า วัสดุในพื้นที่หน่วยหนึ่งจะไม่รีเฟรช ดังนั้นผู้เล่นจึงต้องเคลื่อนที่"
พูดจบ เสียงระบบก็ดังขึ้นที่ข้างหู
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีผู้เล่นซีเสี่ยวอิ้งได้รับเบาะแส: ในรัศมีสองร้อยเมตร กล่องวัสดุมีจำนวนคงที่ 20 กล่อง จะไม่เพิ่มจำนวนตามเวลาที่ผ่านไป]
[ในฐานะผู้เล่นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ค้นพบเบาะแสนี้ แน่นอนว่าจะต้องให้รางวัลคุณล่ะ!
[ได้รับรางวัล: ฟังก์ชันสำรวจกล่องสมบัติ คุณจะสามารถสำรวจจำนวนกล่องสมบัติในพื้นที่ของคุณและพื้นที่ใกล้เคียงได้]
พบเบาะแส? อันดับหนึ่งทั้งเซิร์ฟเวอร์?
ฟังก์ชันสำรวจกล่องสมบัติ?
ซีเสี่ยวอิ้งตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ดีใจขึ้นมาทันที
ฟังก์ชันที่ใช้งานได้จริงมาก ทั้งการพายเรือและการเก็บกล่องสมบัติต้องใช้เวลา ฟังก์ชันนี้ช่วยให้เธอไม่เคลื่อนที่มากไปหรือน้อยไป ได้ทั้งเวลาและผลประโยชน์สูงสุด
ส่วนเบาะแส ต้องพูดออกมาเท่านั้นหรือไม่ถึงจะสำเร็จภารกิจ?
เธอรีบพูดอีกหนึ่งการคาดเดาของตัวเอง
"ไอเทมแบ่งเป็นระดับและคุณภาพ ระดับกำหนดขีดจำกัดความแรงในการใช้ไอเทม คุณภาพกำหนดขีดจำกัดจำนวนครั้งที่ใช้"
วินาทีถัดมา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง:
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีผู้เล่นซีเสี่ยวอิ้งได้รับเบาะแส: ระดับไอเทมพิเศษจากต่ำไปสูงแบ่งเป็น (E, D, C, B, A, S, SS, SSS) จะเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดฟังก์ชันของไอเทม]
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีผู้เล่นซีเสี่ยวอิ้งได้รับเบาะแส: คุณภาพไอเทมพิเศษจากต่ำไปสูงแบ่งเป็น (ธรรมดา, ดี, หายาก, มหากาพย์, ตำนาน, เทพนิยาย) ส่วนใหญ่จะเป็นตัวกำหนดจำนวนครั้งที่ใช้ไอเทม (ยกเว้นไอเทมประเภทที่เก็บได้)]
[ติ้ง! ในฐานะผู้เล่นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ค้นพบเบาะแสนี้ แน่นอนว่าจะต้องให้รางวัลคุณล่ะ!]×2
[ติ้ง! ในฐานะผู้เล่นคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ที่ปลดล็อกเบาะแสสามอัน แน่นอนว่าจะต้องให้รางวัลคุณล่ะ!]
เบาะแสนี้แค่พูดคร่าวๆ ระบบก็จะเติมเต็มให้สมบูรณ์เอง
และที่สำคัญ เบาะแสไอเทมถูกแบ่งออกเป็นสองอันด้วย ยังได้ของเซอร์ไพรส์อีกต่างหาก!
ทันใดนั้น รางวัลสามชิ้นก็ตกลงมาจากฟ้า