ซีเสี่ยวอิ้งยื่นมือปาดน้ำตาของหนูหนู และลดเสียงของตัวเองลงต่ำมาก
"ถ้าเป็นสายเฟอร์รี ก็ต้องปกป้องหนูหนูของตัวเองสิเนอะ"
พูดจบ เธอก็เอาน้ำตาที่รับไว้นั้นแตะที่ริมฝีปาก แล้วแลบลิ้นออกมาเลีย
ซีเสี่ยวอิ้งส่ายหน้าถอนหายใจ: "จริงด้วย น้ำตาของหนูหนู สำหรับพวกเราสายเฟอร์รีแล้ว มันเผ็ดเกินไปจริงๆ"
หนูหนู: "........"
ราชาค้างคาววายุพิษ: "........"
น้ำตาของหนูหนูหยุดไหลในทันใด ชั่ววินาทีนั้น เธออยากให้ซีเสี่ยวอิ้งชดใช้น้ำตาของเธอเหลือเกิน
"รู้มั้ยว่าเธอน่ะ ทำลายอารมณ์สุดๆ"
"หะ? ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันนึกว่าเธอจะต้องหลงฉันจนหัวปั่นไปแล้วซะอีก"
".........."
ราชาค้างคาววายุพิษก็เซ็งกับมุกเชยๆ นี้เหมือนกัน มันเลยยิงพลังโจมตีไปหนึ่งลูก
แต่ไม่ได้ยิงใส่ทั้งสองคนตรงๆ กลับเฉียดชายเสื้อของซีเสี่ยวอิ้งไปตกอยู่ข้างๆ แทน
"เจ้ามดเอ๋ย อยากมีชีวิตอยู่มั้ย?"
ซีเสี่ยวอิ้งคิดว่าค้างคาวนี่พูดจาไร้สาระ และไม่คิดว่ามันจะใจดีขนาดนั้น
แต่ด้วยความคิดลองดูสักตั้ง เธอก็ยังยิ้มอย่างประจบประแจงออกมา
"แน่นอนสิคะที่อยากมีชีวิตอยู่! ถ้าราชาค้างคาวผู้ยิ่งใหญ่ยอมปล่อยพวกเราไป พวกเราจะทำป้ายไม้สักอันหนึ่งให้ท่านโดยเฉพาะ เชิดชูท่านไว้สูงส่งไหว้บูชาทุกวัน กราบสามครั้งเก้าครั้งเพื่อขอบคุณท่านที่มีเมตตาปล่อยพวกเราไป"
ราชาค้างคาววายุพิษได้ยินแล้ว ก็เผยอปากยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นทำให้ซีเสี่ยวอิ้งกับหนูหนูต้องหลับตาลงพร้อมกัน ขี้เหร่เกินไป ขี้เหร่จริงๆ
"ข้าไม่ต้องการของไร้ค่าเหล่านั้น ข้าขอแค่หนูขาวตัวที่อยู่ข้างๆ เจ้า"