ถ้าราชาค้างคาววายุพิษยังเกาะอยู่บนหน้าผา ซีเสี่ยวอิ้งก็คงไม่มีทางจัดการมันได้จริงๆ
แต่ไม่ทันไร มันกลับลงมาแตะพื้นทั้งสองขา
ซีเสี่ยวอิ้งสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะฉีกขาดอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่ "การ์ดคุ้มครองชีวิต" ก็แตกสลายไปหนึ่งใบโดยตรง
แต่เธอก็กระโดดขึ้นไปบนตัวราชาค้างคาววายุพิษได้สำเร็จ
แรงกดดันที่กระทำต่อตัวเธอ ใช้มันเป็นสื่อกลาง ส่งผ่านไปยังราชาค้างคาววายุพิษที่อยู่ใต้เท้าของเธอด้วย!
เสียง "ปัง" ดังขึ้น ซีเสี่ยวอิ้งถูกแรงกดดันทับร่างลงอีกครั้ง
แต่ใต้ตัวเธอไม่ใช่ก้อนหินเย็นเฉียบ หากแต่เป็นราชาค้างคาววายุพิษที่ปีกถูกจับไว้แน่น!
"มดปลวก! ปล่อยมือ!"
"ฮึ ใช้สมองเท่าเมล็ดทานตะวันของนายคิดดูสิ เป็นไปได้ไหม?"
จากนั้น ซีเสี่ยวอิ้งก็ออกแรงยกเข่าขึ้น ทุบลงบนต้นคอของราชาค้างคาววายุพิษอย่างหนัก
ราชาค้างคาววายุพิษแทบจะระเบิดอารมณ์ มนุษย์จอมปลวกตัวหนึ่งขี่อยู่บนหัว ทับอยู่บนตัว มันช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!
มันกรีดร้องเสียงแหลม: "นายรอได้เลย! ข้าจะฉีกนายเป็นชิ้น ๆ ให้ได้!!!"
จากนั้น ซีเสี่ยวอิ้งก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอเบาลง
ครั้งนี้เธอไม่ได้ใช้ "เพลงหิมะแรก" แต่เป็นราชาค้างคาววายุพิษที่สมัครใจยกเลิกการควบคุมแรงกดดันด้วยตัวเอง
และแรงยึดเกาะของซีเสี่ยวอิ้งก็ไม่สามารถหยุดมันจากการกางปีกบินขึ้นไปได้จริง ๆ
เห็นดังนั้น เธอจึงใช้สองมือยันตัว ขึ้นไปขี่บนหัวของราชาค้างคาววายุพิษ ขาทั้งสองข้างหนีบหัวของมันแน่น มือหนึ่งดึงหูมันอย่างแรง ส่วนอีกมือหนึ่งก็หยิบพริกเวทมนตร์ส่งเข้าปากเพื่อเพิ่มค่าพลังชีวิต และรีบดื่มซุปสองถ้วยเพื่อฟื้นฟูสติ