"แต่ก่อนทำไมไม่ทำ ตอนนี้ลดราคาก็ไม่มีประโยชน์แล้ว"
"ใช่ ๆ พวกเรายอมรอซีเสี่ยวอิ้งเติมของดีกว่า ไปซื้อที่ร้านพวกเธอไม่มีทาง!"
ดังนั้นตอนนี้ ธุรกิจซื้อขายแผ่นไม้และตะปูเหล็กก็ตกเป็นของซีเสี่ยวอิ้งแทบจะผูกขาด
ในเวลาเดียวกัน เธอก็เอาช่องฝากขายที่เหลืออีกสองช่องไปลงขายที่ดิน
ที่ดินระดับกลางหนึ่งแปลงแลกที่ดินระดับต้นสี่แปลง ที่ดินระดับสูงหนึ่งแปลงแลกที่ดินระดับกลางสี่แปลง
มีร้านฝากขายแล้ว ก็ไม่ต้องคอยไล่ดูข้อความเพื่อกดยืนยันการซื้อขายทีละอันอีก
สำหรับซีเสี่ยวอิ้ง เธอสบายขึ้นเยอะ
เครื่องแยกชิ้นส่วนหนึ่งเครื่องทำงานได้ครั้งเดียวต่อวินาที เพราะว่ากล่องเปล่าที่ต้องแยกมีเยอะเกินไป ซีเสี่ยวอิ้งเลยสร้างเครื่องแยกชิ้นส่วนเพิ่มอีกสี่เครื่อง
เครื่องแยกชิ้นส่วนห้าเครื่องทำงานพร้อมกัน ใช้เวลาแค่หนึ่งนาทีกว่า ๆ
ซีเสี่ยวอิ้งรวมของที่เหลือในกระเป๋าเป้ แล้วขึ้นขายที่ร้านฝากขาย[แผ่นไม้×650 ตะปูเหล็ก×4000]อีกครั้ง
แล้วก็ยังคงถูกกว้านซื้อหมดอย่างรวดเร็วเหมือนเดิม
ซีเสี่ยวอิ้งแยกชิ้นส่วน–สร้าง–ขึ้นขายวนลูป ยุ่งวุ่นไปกว่าหนึ่งชั่วโมง
ถึงแม้จะเพิ่งขายไปครึ่งหนึ่ง แต่แผ่นไม้และแท่งเหล็กที่เหลือในกระเป๋าเป้ก็ทะลุสองหมื่นแล้ว
มุมปากที่เชิดขึ้นของซีเสี่ยวอิ้งกดลงได้หมด
เธอส่ายหน้ากับถอนหายใจ:"เฮ้อ จะทำไงได้ละของใช้ไม่หมด ใช้ยังไงก็ไม่หมดเลย"
การขยายแพไม้แต่ละตารางเมตรใช้แผ่นไม้สองเส้นหนึ่งเส้น เชือกหนึ่งเส้น ตะปูเหล็กสิบตัว