ฉือฟานฟานย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี
เขาตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมาทันที เกือบพลัดตกจากแพไม้ขนาดสองตารางเมตรลงไปในทะเล
เขาหัวเราะเบา ๆ “หัวหน้า เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณ! ถ้าคุณไม่ไว้ใจฉัน ให้ฉันช่วยขายของแทน คุณก็คงไม่มีทางปลดล็อกความสำเร็จนี้ได้”
จากนั้น เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง
“เพราะงั้นหัวหน้า ค่าฝากขายของคุณฉันปรับเป็น 0 ไว้ให้แล้ว อยากขายอะไรก็ลงขายได้เลย!”
“ในร้านฝากขายฉันมีโควต้าฝากขายสี่ช่องของตัวเองด้วย จะเอามาลงของที่คุณอยากขายก็ได้”
ซีเสี่ยวอิ้งก็ไม่ได้เกรงใจ เพราะของที่อยากขายจริง ๆ เธอมีเยอะมาก
“ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ใช้โควต้าสี่ช่องนั้นของนายช่วยขายซุปปลาเข้มข้น ซุปปลาใส กับซาลาเปาไส้ผักและเนื้อให้ฉันหน่อย”
“โดยซุปปลาหนึ่งชามแลกชิ้นปลาเล็กล์ยี่สิบชิ้น ซาลาเปาหนึ่งลูกแลกแป้งสิบหน่วย”
ฉือฟานฟานรับคำทันที “ได้เลย! ฉันจะลงขายอาหารให้เดี๋ยวนี้”
ส่วนโควต้าฝากขายของตัวเอง ซีเสี่ยวอิ้งคิดอยู่นานก็ตัดสินใจใช้ขายที่ดิน แผ่นไม้ และตะปูเหล็ก
ในจำนวนนี้ ตะปูเหล็กกับแผ่นไม้นั้น เป็นสิ่งที่ผู้เล่นต้องการมากที่สุดรองจากอาหารและน้ำในตอนนี้
เพราะคนกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ ยังคงอยู่บนแพไม้ขนาดสองตารางเมตรที่พลิกตัวนอนก็แทบจะตกทะเล
พวกเขาอยากขยายแพไม้แทบจะคลั่ง
ซีเสี่ยวอิ้งเพิ่งรู้จากข้อความแชทในหน้าสาธารณะว่า ผู้เล่นที่มีทั้งเครื่องแยกชิ้นส่วนและโต๊ะผลิตพร้อมกัน ยังมีเพียงไม่กี่คน
พวกเขาทั้งหมดออกมารับซื้อกล่องเปล่าด้วยแผ่นไม้และตะปูเหล็ก แล้วแยกชิ้นส่วน ผลิตต่อ แล้วก็วนเวียนซื้อขายกันไปมา