ฉือฟานฟานเห็นซีเสี่ยวอิ้งใช้เวลาแค่นิดเดียวกลับตุนเสบียงได้มากมายขนาดนี้ ตะลึงจนพูดไม่ออก
"6"
พิมพ์เลขหกคำเดียวคือความดื้อรั้นสุดท้ายของเขา
"หัวหน้า ผมเริ่มสงสัยหนักมากว่าคุณไปผูกสัญญากับระบบเปิดหนทางแฮ็กไว้คนเดียวหรือเปล่า..."
ซีเสี่ยวอิ้งยิ้มบางๆ
"ฉันก็อยากจะเค้นคอถามระบบเปิดหนทางแฮ็กของฉันเหมือนกันว่าทำไมมันยังไม่โผล่มาเสียที"
เบ็ดเหล็กก็แลกครบห้าสิบแบบแปลนแล้ว ในจำนวนนั้นมีแบบแปลนซ้ำอยู่ไม่น้อย แต่ก็ช่วยขยายช่องการผลิตไปได้ส่วนหนึ่ง
สิ่งที่เธอพอใจที่สุดคือแบบแปลน "เตาหลอมแร่"
[เตาหลอมแก้ว: สามารถหลอมทรายสองส่วนให้กลายเป็นแก้วหนึ่งส่วนได้]
ต้องรู้ว่าในช่องการผลิตของเธอตอนนี้มีของทำจากแก้วอยู่หลายอย่าง พอเธอทำหลอดแก้วได้ ต่อไปดื่มน้ำมะพร้าวก็ไม่ต้องยกทั้งลูกขึ้นรินเข้าปากแล้ว
แน่นอนว่ายังมีแบบแปลนดีๆ อื่นๆ อีก เช่น "กระทะเหล็ก" "เตาตั้งพื้น" "ชามไม้" "พลั่วเหล็ก" "โต๊ะไม้"...
พวกนี้เธอรู้สึกว่าอิ่มหนำคงได้ใช้ในไม่ช้า
เพิ่งคิดถึงอิ่มหนำ เสี่ยวซิ่งก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา
"เสี่ยวอิ้ง เสี่ยวอิ้ง รีบไปดูอิ่มหนำหน่อย เขาใกล้ตายแล้ว!!!"
ซีเสี่ยวอิ้งได้ยินก็ตกใจสุดขีด รีบวิ่งตามเธอออกไปทันที
เพิ่งออกจากกระท่อมเล็ก ก็เห็นอิ่มหนำทั้งตัวแผ่หราเป็นแพอยู่บนแพไม้
เขาจ้องมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดโฟกัส ปากพึมพำไม่หยุด
"ผมเหนื่อย...ผมหิว...พ่อแม่จ๋า ผมจะหิวตายอยู่แล้ว..."
ฉากนี้ทำเอาซีเสี่ยวอิ้งอึ้งไปเล็กน้อย เธอนึกว่าอิ่มหนำเกิดความผิดพลาดตอนรับความรู้ซะอีก