ซีเสี่ยวอิ้งซื้อกระเป๋าเป้ระดับบีคุณภาพหายากก่อน ซึ่งมี 100 ช่อง แต่ละช่องเก็บได้สูงสุด 999 ชิ้น
เธอคิดว่ามันยังไม่พอสำหรับอิ่มหนำเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในร้านฝากขายตอนนี้แล้ว
เธอยังรู้สึกว่าช่องกระเป๋าเป้าของตัวเองก็ไม่พอเหมือนกัน ถ้าได้กระเป๋าเป้าคุณภาพสูงมากกว่านี้ก็คงดี
ต่อมา เธอเริ่มค้นหา "ช่องหยุดเวลาในกระเป๋าเป้า" และคว้าช่องหยุดเวลากว่าสี่ร้อยช่องในร้านฝากขายทั้งหมด!
ทำไม่ได้ จะทำยังไงได้ล่ะ ตอนนี้เธอรวยเหลือเกิน ขอแค่ช็อปอะไรก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก~
เธอเพิ่งได้สัมผัสกับความสนุกของการช้อปปิ้งแบบใจอยากซื้ออะไรก็ซื้อ
ช่องหยุดเวลากว่าสี่ร้อยช่อง เพียงพอที่จะทำให้กระเป๋าเป้าของคนหนึ่งคนกับหนูสามตัวแน่นเอี๊ยด
ตอนนี้ทั้งกับข้าว อาหารสำเร็จรูป หรือว่าไร่ผลไม้ ก็ไม่ต้องกลัวว่ามันจะเน่าเสียอีกแล้ว
ซื้อของทั้งหมดเรียบร้อย ซีรีวิอิ้งก็กลับเข้าขาเข้าร่วมทีมกินข้าวต่อไป
อิ่มหนำทำอาหารให้ทุกคนชมนอยกก
ไม้สุยหยิบชามเปล่าด้วยเล็บน้อยๆ ที่ยังไม่อยากให้หมด:"...ไม่คิดว่าอาหารจะอร่อยขนาดนี้มาก่อน"
เสี่ยวซิ่งก็พยักหน้าโดยตลอด: "ใช่เลย อิ่มเอาเปรียบสุดยอดจริงๆ ที่ฉันกินแล้วอร่อยที่สุดเลย!"
ซีรีวิอิ้งเสริ์มบะหมี่อีกชามหนึ่ง: "ใช่มั้ยล่า หอมสุดเลย ถ้าได้กินแบบนี้ทุกวัน ฉันไม่อยากคิดเลยว่าตัวเองจะแฮปปี้ถึงแค่ไหน"
อิ่มหนาถูกชมจนปลายหูกลายเป็นสีชมพู
เขารู้สึกเขินเอามือขยี้หัวแล้วพูด: "ไม่ต้องห่วง! ต่อจากนี้ฉันจะทำข้าวให้ทุกคนกินทุกวันเลยครับ!"
รู้กันว่าเขาถูกด่าเป็นหม้อหุงข้าว ไอ้โง่ ตั้งแต่เด็กจนโต เพิ่งจะถูกชมจริงจังครั้งแรก
ทำให้แกมีความสุข เหมือนตอนกินข้าวก็มีความสุขแบบนั้น
ท้องฟ้ามืดมากแล้ว ไม้สุยที่ตรากตรำทำงานในนาเกือบครึ่งวัน พออิ่มกำลังยืดเส้นยืดสาย
เธอมอบผลผลิตพืชเวทมนตร์ทั้งหมดที่ได้จากการเก็บมาให้ซีรีวิอิ้ง
ซีรีวิอิ้งมองมันผลไม้เวทมนตร์ที่กินง่ายกว่าพันผลที่อยู่ในกระเป๋าเป้าอย่างเซอร์ไพรส์ดีใจ หนึ่งในนั่นผลไม้ที่กลายพันธุ์รุ่นใหม่มีหลาย ชนิด
เธอทำไม่ได้เลย ต้องนวดหัวฟูของไม้สุยทิ้งฟรี: "เก่งสุดเลยจริง ๆ! ได้แกมา พวกเราจัดการผลไม้ได้เต็มแม็กแล้วอ่ะ!"