ในกล้องส่องทางไกล ภาพน่าสะพรึงกลัวที่เขาไม่มีวันลืมได้พุ่งเข้าชนดวงตาของยามาดะ โนบิโอะ อย่างแรง
บนเส้นขอบฟ้า แม่น้ำเหล็กไหลสีดำทะมึนกำลังค่อย ๆ หยุดนิ่งลงในตำแหน่งที่ห่างจากกำแพงเมืองประมาณสองกิโลเมตร
นั่นไม่ใช่หลายสิบคัน หากแต่เป็นหลายร้อยคัน!
แถวหน้าสุด คือรถถังขนาดกลาง T-34 ที่มีเกราะลาดเอียงและรูปทรงลื่นไหล ซึ่งเขาเคยเห็นแต่ในภาพพิมพ์เท่านั้น
ท่ามกลางพวกมัน ยังมีพวกตัวมหึมาหัวเหลี่ยมหัวโตนกับปากกระบอกปืนที่หนาน่ากลัวปนอยู่ด้วย รูปโฉมอันดุร้ายนั้น เห็นปุ๊บก็รู้ทันทีว่าคือรถถังหนักที่ทั้งหนาทั้งเหนียว!
นับคร่าว ๆ เฉพาะรถถังที่มองเห็นก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยคัน!
และเบื้องหลังเหล่ายักษ์เหล็กเหล่านี้ ปากกระบอกปืนดำมืดจำนวนมากกำลังถูกปรับมุม ก่อร่างเป็นฐานยิงปืนใหญ่มาตรฐานขึ้นมาทีละจุด ๆ
ยามาดะ โนบิโอะ แม้จะมองไม่เห็นรุ่นที่แน่ชัดของปืนใหญ่เหล่านั้น แต่จากขนาดอันเกินจริงที่เห็น ก็พอเดาได้ว่าความลำกล้องต้องไม่เล็กแน่ ๆ หนึ่งร้อยมิลลิเมตร? หรือใหญ่กว่านั้นอีก?
"อะมะ...เทะรสึโอคามิซามะ..." (เทพอามาเทราสึผู้ยิ่งใหญ่)
กล้องส่องทางไกลในมือของยามาดะ โนบิโอะ ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง "ปิ๊ก" ร่างกายทั้งร่างของเขาราวกับถูกดูดพลังออกไปหมด อ่อนระทวยพิงอยู่กับกำแพงเมือง ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
จบแล้ว
จบสิ้นทุกอย่างแล้ว
ในสมองของเขาเหลือเพียงสองคำนี้
เมื่อก่อน รายงานของนายทหารองครักษ์ เขานึกว่าเป็นเรื่องโกหกเหลือเชื่อ
แต่ตอนนี้ที่เห็นกับตาตัวเอง เขาถึงได้รู้ว่าคำบรรยายของนายทหารองครักษ์นั้นอ่อนแรงและไร้พลังเพียงใด
นี่มันที่ไหนกันเป็นแค่กองพลเดียว?
เจ้านี่มันลากเอาทั้งแนวรบทัพโซเวียตมาทั้งหมดเลยหรือไงวะเนี่ย?!
กองกำลังยานเกราะขนาดนี้ กลุ่มปืนใหญ่หนักลำกล้องขนาดนี้ ต่อให้เป็นกองพลน้อย ๆ ของเขาอย่างเดียว หรือแม้แต่ดึงกำลังหลักของกองทัพแมนจูเรียทั้งหมดมาถึง ก็ต้องคิดหนักเหลือเกินว่าเกรงจะกัดไม่เข้า!
"ผู้...ผู้บังคับกองทหารท่าน..."
นายทหารองครักษ์และนายทหารคนอื่น ๆ ที่ตามขึ้นมา เห็นปฏิกิริยาของยามาดะ โนบิโอะ แล้ว ก็มองตามสายตาของเขาออกไปนอกเมือง ต่างก็ตะลึงงันอยู่กับที่ไปทีละคนสองคน
ทุกคนราวกับถูกสะกดกาย อ้าปากค้าง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
"เร็ว! เร็วเข้า ไปส่งโทรเลขถึงกองบัญชาการเดี๋ยวนี้!"
จู่ ๆ ยามาดะ โนบิโอะ ก็เป็นบ้าคลั่ง คว้าคอเสื้อนายทหารองครักษ์ไว้ แล้วตวาดลั่นด้วยอาการคลุ้มคลั่ง
"บอกพวกมัน! เมืองอำเภอว้านไท่ถูกกองกำลังยานเกราะหนักของพวกจีนฝ่ายไหนไม่รู้โจมตี ย้ำ! เป็นกองกำลังยานเกราะหนัก!"
"ขอกำลังเสริมทางยุทธศาสตร์ฉุกเฉิน! ขอการสนับสนุนทางอากาศ! ขอ...ขอให้หน่วยที่สามารถระดมพลได้ทั้งหมดรีบเข้ามาเสริมทัพเดี๋ยวนี้!"
เขาหายใจหอบหนัก ๆ แล้วเสริมอีกประโยค เสียงก็ยังสั่นระริก
"ในโทรเลขให้เน้นย้ำเป็นพิเศษ! อาวุธยุทโธปกรณ์ของศัตรูยอดเยี่ยมมาก อำนาจการยิงแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ไม่เหมือนกับหน่วยทหารจีนใด ๆ ที่เราเคยเจอมาก่อน! หากจะเอาชนะพวกมันได้ ต้องใช้กำลังอย่างน้อยหนึ่งกองพล! ไม่! ต้องการกำลังมากกว่านั้นอีก!"
"ไปเร็ว! ใช้วิธีที่เร็วที่สุดส่งออกไป!"
"ฮาย!" นายทหารองครักษ์คลานปัดเป๋วิ่งลงจากกำแพงเมืองไป เพื่อส่งโทรเลขฉบับที่จะต้องสร้างความสั่นสะเทือนให้กองบัญชาการกองทัพแมนจูเรียทั้งกองทัพอย่างแน่นอนนี้
ยามาดะ โนบิโอะ มองตามแผ่นหลังของนายทหารองครักษ์ไป แต่ในใจกลับไม่มีความหวังแม้แต่น้อยผุดขึ้นมาได้
กำลังเสริม?
รอกำลังเสริมมาถึง กระดูกของเขาคงถูกเอาไปเลี้ยงปลาได้แล้ว
สืบที่มาของหน่วยนี้?
เรื่องนี้ต้องสืบอีกหรือไง? ทั่วทวีปเอเชีย ใครเล่าจะสามารถนำสัตว์ประหลาดเหล็กเหล่านี้มาได้ นอกจากหมีแดงยักษ์ทางเหนือแล้ว จะเป็นใครได้อีก?
ต้องเป็นหมีขาวอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน! พวกจีนเหล่านี้ ต้องเป็นหุ่นเชิดของหมีขาว!"เตรียมรบ!"
ยามาดะ โนบิโอะ ชักดาบบัญชาการออกมา สั่งการด้วยเสียงแหบแห้งไปยังนายทหารที่ยืนตกตะลึงอยู่ข้างกาย
"ทหารทุกนายขึ้นกำแพงเมือง! ปืนกล เครื่องยิงลูกระเบิด ทั้งหมดเล็งไปนอกเมือง! กองร้อยปืนใหญ่ ค้นหาเป้าหมายทันที เตรียมตอบโต้!"
แม้จะรู้ดีว่าเป็นการสู้ที่ไร้พลังเทียบเท่าตั๊กแตนกระดกรถ แต่จิตวิญญาณบูชิดังที่ยึดถือ ทำให้เขาจะยอมแพ้โดยไม่สู้ไม่ได้
เขาจะหลั่งเลือดหยดสุดท้ายเพื่อฝ่าบาทเทนโนเฮกะ
...
นอกเมือง ภายในรถบัญชาการกองพลยานเกราะที่หนึ่ง
หลี่ฮ่าว ก็ชูกล้องส่องทางไกลขึ้นมองอย่างสบายอารมณ์ สังเกตดูไอ้พวกญี่ปุ่นที่อยู่บนกำแพงเมืองกำลังวุ่นวายกันอลหม่าน
"เหอะ ถึงเพิ่งจะเริ่มเตรียมตัวตอนนี้ ก็สายเกินไปแล้ว"
เขาวางกล้องส่องทางไกลลง ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
ตั้งแต่ที่กองพันลาดตระเวนรายงานข่าวกรองกลับมา จนกระทั่งเขาระดมพลทั้งกองทัพออกเดินทาง มาถึงหน้าประตูเมือง กระบวนการทั้งหมดเป็นไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว จนฝ่ายตรงข้ามไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว
ตอนนี้ฐานยิงปืนใหญ่ก่อสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปากกระบอกปืนทั้งหมดก็ผ่านการเล็งเป้าแม่นยำขั้นสุดท้ายแล้ว เป้าหมายพุ่งตรงไปที่กำแพงเมืองอันบางเฉียบของเมืองอำเภอว้านไท่
ตอนนี้ไอ้พวกญี่ปุ่นเพิ่งเริ่มตั้งตัวเตรียมการ ต่อให้พวกมันสามารถหล่อคอนกรีตหุ้มเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นกำแพงเหล็กกล้าได้ภายในหนึ่งนาที ไม่อย่างนั้นก็ได้แต่โดนยิงกระจุยเท่านั้นแหละ
"ผู้บัญชาการทหาร ฐานยิงปืนใหญ่เตรียมพร้อมแล้ว ยิงเมื่อไหร่ก็ได้" ตอนนี้หลี่เฉียงซึ่งอยู่ด้านข้างก็รายงานขึ้นพอดี
"อืม"
หลี่ฮ่าวพยักหน้า หยิบไมโครโฟนวิทยุขึ้นมา น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งที่ไม่อาจโต้แย้งได้
"ข้าสั่ง กองทหารปืนใหญ่ จงระดมยิงถล่มกำแพงเมืองและประตูเมืองอำเภอว้านไท่แบบอิ่มตัวเป็นเวลาห้านาที!"
"เป้าหมาย ให้ระเบิดให้เกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่พอที่ KV-1 จะผ่านเข้าไปได้อย่างสบาย ๆ!"
"หลังการระดมยิงสิ้นสุดลง กองทหารรถถังที่หนึ่งและที่สองบุกเข้าเมืองผ่านช่องโหว่ กองทหารราบยานยนต์ตามติดไป สนับสนุนการรบร่วมระหว่างรถถังและทหารราบ!"
"จำไว้ ให้รวดเร็วที่สุด กวาดล้างศัตรูที่ขัดขืนทั้งหมดในเมืองให้สิ้นซาก จากนั้น สร้างฐานป้องกันในทันที!"
"สั่งการเสร็จสิ้น ทุกหน่วย เริ่มปฏิบัติการ!"
"รับทราบ!"
จากวิทยุมีเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงของหัวหน้าหน่วยแต่ละหน่วยดังกลับมา
วินาทีถัดมา
"ยิง!"
บนฐานยิงปืนใหญ่ ผู้บัญชาการทหารปืนใหญ่โบกธงคำสั่งลงอย่างรุนแรง
"ตูม! ตูม! ตูม! ตูม——!"
ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์หนักขนาด 122 มิลลิเมตรและ 152 มิลลิเมตรหลายสิบกระบอก รวมถึงปืนใหญ่แคนนอนขนาด 76 มิลลิเมตร พร้อมกันคำรามก้องออกมา!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวของกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกไป ราวกับจะฉีกท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยง ๆ
กระสุนปืนใหญ่ที่พาความตายหวีดหวิวเป็นลูก ๆ ร่างโค้งสวยงามกลางอากาศ ดั่งฝูงเหยี่ยวแม่นยำ พุ่งเข้าหาเหยื่อที่มันล็อกเป้าไว้แล้ว—— เมืองอำเภอว้านไท่
ยามาดะ โนบิโอะ เพิ่งเดินลงจากกำแพงเมือง ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ
เสียงหวีดแหลมเสียดแทงแก้วหูดังแหวกอากาศจากไกลมาใกล้ ครอบคลุมทั่วทั้งเมืองในพริบตา
เขางัดหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว
แล้ว เขาก็ได้เห็นวันสิ้นโลก