ได้ยินเสียง เวินโหรวก็หันกลับไปมองถานหลินแล้วส่ายหน้า “ไม่รีบหรอก พรุ่งนี้เรายังต้องไปโรงงานกระป๋องของรัฐที่เมืองกู้อีกรอบ”
“ของที่พวกคุณขนมาครั้งนี้ นอกจากเห็ดอบแห้งกับเห็ดดองเกลือแล้ว มีเห็ดสดด้วยไหม ขอฉันดูก่อนได้หรือเปล่า” ถานหลินถาม
“ได้สิ” เวินโหรวพูดพลางให้เสี่ยวหลินไปเอาตัวอย่างเห็ดสดมา
หลังจากดูตัวอย่างที่เวินโหรวนำมาให้แล้ว ถานหลินก็ยิ่งตกตะลึง
“เห็ดสดนี่รักษาความสดได้ดีกว่าเห็ดอบแห้งเสียอีก พวกคุณทำได้ยังไงกัน?”
ถ้าปริมาณที่พวกเขารับซื้อครั้งนี้ยังไม่ครบตามที่ต้องการ อีกฝ่ายคงรับซื้อเห็ดสดทั้งหมดที่อยู่ในมือเธอไปด้วยแน่
เวินโหรวเล่าวิธีรักษาความสดระหว่างขนส่งให้ถานหลินฟังคร่าว ๆ ยิ่งทำให้ถานหลินเชื่อมั่นว่าจะได้ร่วมงานกับเวินโหรวอีกในอนาคต
ถ้าตอนแรกเธอยังมีข้อกังขาเกี่ยวกับเวินโหรวอยู่บ้างเพราะฮั่วเหยียนชวน ตอนนี้เธอก็ชื่นชมเวินโหรวจากใจจริงแล้ว
“ฉันก็ว่าอยู่ ฮั่วเหยียนชวนจู้จี้ขนาดนั้น ทำไมถึงแต่งงานกับเสิ่นชิงซวงที่เป็นแค่แจกันได้ ถ้าฉันได้รู้จักคุณเร็วกว่านี้ก็คงดี” ถานหลินเป็นคนตรงไปตรงมา เธอยื่นมือมาจับมือเวินโหรวแล้วพูดออกมาตรง ๆ
เวินโหรวไม่คิดเลยว่าถานหลินจะเป็นคนแบบนี้ ก่อนมาถึง เธอยังคิดว่าอีกฝ่ายอาจมองเธอเป็นคู่แข่งความรักด้วยซ้ำ
เวินโหรวชะงักไป ก่อนจะถามว่า “คุณรู้จักเสิ่นชิงซวงด้วยเหรอ?”
“รู้จักสิ ฮั่วเหยียนชวนไม่ได้เล่าให้คุณฟังเหรอ ฉันกับเขาโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กในเขตบ้านพักทหารเดียวกัน ตระกูลเสิ่นกับครอบครัวเราก็เป็นมิตรกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก แต่พอโตขึ้นก็ไม่ได้เจอกันอีก ฉันถึงได้เข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นเธอ”
ถานหลินยังคงสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเวินโหรวมาก เพราะในสายตาเธอ คนอย่างฮั่วเหยียนชวนทำให้เธอเคยคิดด้วยซ้ำว่าชาตินี้เขาคงไม่แต่งงานมีภรรยา
ตอนนี้เธอสนใจเวินโหรวมากกว่าฮั่วเหยียนชวนเสียอีก
คนที่ปลูกเห็ดคุณภาพดีขนาดนี้ได้ ย่อมไม่ธรรมดาแน่
“เล่าให้ฉันฟังอีกหน่อยสิ พวกคุณใช้วิธีอะไรถึงปลูกเห็ดคุณภาพดีขนาดนี้ได้ ทั้งที่อยู่ในสภาพแวดล้อมยากลำบากอย่างราบกึ่งทะเลทราย?” ถานหลินยังคงสงสัยเรื่องนี้มาก
เวินโหรวเห็นดังนั้นจึงเล่าให้เธอฟังคร่าว ๆ