ตอนนั้น เวินโหรวพาถานหลินกับคนอื่น ๆ เดินดูแปลงเพาะปลูกไปหนึ่งรอบแล้ว
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่พวกเขาใช้ปลูกเห็ด ทุกคนต่างรู้สึกตกตะลึงไม่น้อย
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา พวกเขาคงไม่มีทางเชื่อว่าพื้นที่ราบกึ่งทะเลทรายแบบนี้จะปลูกเห็ดได้
ยิ่งไปกว่านั้น เห็ดที่ปลูกได้ยังมีคุณภาพดีขนาดนี้ด้วย!
“คราวนี้เราเลือกคู่ร่วมงานไม่ผิดจริง ๆ ปลูกเห็ดคุณภาพดีขนาดนี้ได้ในสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากเช่นนี้ พวกคุณเก่งมากจริง ๆ” ถานหลินมองเวินโหรวแล้วกล่าวชมอย่างจริงใจ
“ต้องขอบคุณผู้จัดการถานกับทุกท่านด้วยค่ะ ที่ให้โอกาสเราได้ร่วมงานกัน” เวินโหรวตอบอย่างไม่ถ่อมตัวจนเกินไปและไม่หยิ่งยโส
หลังออกจากแปลง เวินโหรวก็ให้คนไปตามพี่สะใภ้หวังมา เตรียมจ่ายค่าจ้างให้ทุกคน
พอได้ยินว่าจะจ่ายค่าจ้าง คนที่เคยมาทำงานก่อนหน้านี้ก็รีบมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างตื่นเต้นกันมาก
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้เวินโหรวพูดไว้อย่างดีว่าจะจ่ายค่าจ้างให้วันละหนึ่งหยวน และในช่วงสองสามวันหลังจะจ่ายวันละสองหยวน
ตราบใดที่ยังไม่ได้รับเงินมาอยู่ในมือ พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่วางใจ
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ทำงานในแปลงมาหลายวันแล้ว ต่างรอวันนี้กันอยู่
“ขอบคุณทุกคนที่ตรากตรำทำงานมาตลอดหลายวัน ในที่สุดความเหน็ดเหนื่อยของพวกคุณก็ได้ผลตอบแทนแล้ว วันนี้เป็นวันที่ฉันจะทำตามสัญญาและจ่ายค่าจ้างให้ทุกคน”
หลังเวินโหรวพูดจบ ทุกคนก็ปรบมืออย่างดีใจ
เธอไม่ได้พูดพร่ำให้มากความ เพียงนำเงินออกมายื่นให้พี่สะใภ้หวังแจกจ่ายแก่ทุกคน
ตลอดช่วงนี้พวกเขาทำงานรวมทั้งสิ้นยี่สิบห้าวัน ห้าวันสุดท้ายได้ค่าจ้างเป็นสองเท่า ดังนั้นแต่ละคนจึงได้รับเงินสามสิบหยวน
เวินโหรวจ่ายเงินออกไปเกือบหนึ่งพันหยวนในคราวเดียว แถมยังไม่กะพริบตาสักนิด
คนในเขตบ้านพักครอบครัวที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้แล้วต่างอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
พอรู้ว่าเธอขายเห็ดเหล่านั้นออกไปหมดแล้ว พวกเธอก็ยิ่งยอมรับความจริงข้อนี้ได้ยาก
เห็ดที่พวกเธอปลูกก่อนหน้านี้ ต่อให้ยกให้ฟรีก็ยังไม่มีใครเอา แต่ทำไมเห็ดที่เวินโหรวปลูกถึงขายได้ แถมยังทำเงินได้มากมายขนาดนี้
“เมียหัวหน้ากรมฮั่วจ่ายเงินพันหยวนออกไปโดยไม่กะพริบตา คราวนี้คงทำกำไรได้ไม่น้อยเลยสินะ?”