“พี่เหยียนชวน คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ?” ฮั่วถิงถิงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่
เสิ่นชิงซวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองฮั่วเหยียนชวนอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมรับลูกนอกคอกในท้องของเวินโหรวเพียงเพื่อเธอ?
นี่ใช่ฮั่วเหยียนชวนคนเดิมที่เธอรู้จักหรือเปล่า?
ไม่ใช่แค่พวกเธอสองคน แม้แต่เวินโหรวที่อยู่ในอ้อมแขนของฮั่วเหยียนชวนตอนนี้ก็ยังเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ฮั่วเหยียนชวนบ้าไปแล้วหรือไง?
ก่อนหน้านี้ฮั่วเหยียนชวนเคยพูดเรื่องขึ้นทะเบียนให้เด็กสองคน แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะยอมรับเด็กทั้งสองเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเองตรง ๆ
วินาทีนั้น เวินโหรวจ้องมองชายที่กำลังอุ้มเธออยู่ ความรู้สึกซาบซึ้งในใจนั้นเป็นเรื่องจริง
แต่เธอก็รู้ว่าฮั่วเหยียนชวนพูดแบบนี้เพียงเพื่ออุดปากคนพวกนี้ไปก่อน
ถึงอย่างนั้น เขาก็ทำเพื่อเธอถึงขั้นนี้ เวินโหรวจึงรู้สึกขอบคุณมาก จนไม่รู้เลยว่าต่อไปจะตอบแทนบุญคุณนี้อย่างไร
“คุณจะยอมรับลูกเถ้า...เด็กในท้องเธอได้ยังไง? ต่อให้คุณยอม คุณปู่กับพ่อแม่ก็ไม่มีทางยอมแน่” ฮั่วถิงถิงได้สติแล้วรีบห้ามปราม
ฮั่วเหยียนชวนมองฮั่วถิงถิงด้วยสายตาเย็นชา คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้หัวใจเธอเย็นเยียบ
“เรื่องของผม ยังไม่ถึงตาคนอื่นมาตัดสินใจแทน”
พูดจบ เขาก็อุ้มเวินโหรวเดินกลับบ้าน ไม่สนใจผู้หญิงทั้งสองอีก