"หัวหน้ากรมฮั่ว... หัวหน้ากรมฮั่ว พวกเรารอดแล้ว" ในฝูงชนมีคนจำฮั่วเหยียนชวนได้ จึงตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น
ฮั่วเหยียนชวนในมือถือปืนกระบอกหนึ่ง แววตาคมกร้าวจับจ้องไปที่สองคนด้านหน้าฝูงชน
เวินโหรวเพิ่งเห็นว่าสองคนนั้นจับเด็กน้อยเป็นตัวประกัน เด็กคนนั้นดูอายุราวเจ็ดแปดขวบ ตอนนี้ตกใจร้องไห้ไม่หยุด
ตอนนี้เอง เธอถึงได้รู้ว่าสองคนนี้คือสายลับที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้าน หลังจากถูกฮั่วเหยียนชวนพาคนมาพบจนหมดหนทาง เลยคิดจับตัวประกัน หวังใช้วิธีนี้หนีรอด
"หัวหน้ากรมฮั่ว ที่นี่คนเยอะเกินไป ยากจะลงมือ ตอนนี้ทางเดียวคือปล่อยพวกเขาไปก่อน รอให้ฝูงชนแยกย้ายค่อยจับกุม" รองผู้บังคับกองพันข้างๆ เอ่ยปาก
ฮั่วเหยียนชวนกวาดตามองฝูงชนที่เบียดเสียดกัน คิ้วขมวดแน่น
สายลับสองคนนี้พวกเขาจับมานานแล้ว กว่าจะพบร่องรอยของพวกเขา ถ้าตอนนี้ละทิ้งการจับกุมก็เท่ากับเสียแรงเปล่า
ตอนนี้เอง เขาก็เห็นเวินโหรวในฝูงชน
แม้เวินโหรวจะห่อหุ้มตัวเองมิดชิด เผยเพียงดวงตาสองข้าง แต่ฮั่วเหยียนชวนก็จำเธอได้แวบเดียว
เวินโหรวเดิมอยู่ตำแหน่งค่อนข้างกลาง ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถูกเบียดมาด้านหน้า ตรงกับยืนอยู่ด้านหลังสายลับสองคนนั้นพอดี
มือของเธอยังวางอยู่ที่หน้าท้อง มองไปยังฮั่วเหยียนชวนโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เธอรู้สึกเหมือนฮั่วเหยียนชวนกำลังขอความช่วยเหลือจากเธอ
ตอนนี้เอง สายลับตรงหน้าเธอพูดขึ้น "ฮั่วเหยียนชวน นายถึงกับขนาดนี้เลยหรือ ก็แค่เมื่อสามเดือนก่อนเคยคิดบัญชีนายไปครั้งหนึ่ง นายถึงกับเคียดแค้นอย่างนี้ ไล่กัดฉันไม่ปล่อย?"
พอพูดถึงเรื่องเมื่อสามเดือนก่อน สีหน้าฮั่วเหยียนชวนพลันดำมืดถึงขีดสุด ร่างกายยังแผ่ความดุดันออกมา แม้แต่รองผู้บังคับกองพันข้างๆ ก็รู้สึกได้
ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนที่หัวหน้ากรมของพวกเขาเสร็จภารกิจกลับมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทราบเพียงว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส และยังบาดเจ็บที่อวัยวะเพศ ด้วยเหตุนี้ งานแต่งงานระหว่างเขากับตระกูลเสิ่นก็เลยล่ม