"ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ฉันทำไม่รอบคอบ ยังไงก็ตามฉันผิดสัญญา เวินโหรว ถ้าเธอยอมถอนหมั้น ฉันจะชดใช้ทุกอย่างเท่าที่ทำได้"
โจวต้าหย่งยังพยายามยื่นมือไปจับมือเวินโหรว แต่เธอหลบหลีกทันที
ถ้าเป็นเมื่อก่อน โจวต้าหย่งพูดแบบนี้ เธอคงซาบซึ้งใจ
แต่เมื่อรู้แล้วว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนนี้ได้ยินเขาพูด เธอกลับรู้สึกขยะแขยง
"เวินโหรว ที่นี่คือหน่วยทหาร ถ้าเธอยังวุ่นวายต่อไป มันไม่ดีกับพวกเราทั้งคู่ เธอคิดว่าคณะสืบสวนนั่นไว้ใจได้หรือไง ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอพัวพันกับสายลับแล้วยังนอนด้วยกันอีก พวกเขาจะจับเธอเป็นสายลับไหม"
โจวต้าหย่งจนตรอกเพราะเวินโหรว เลยทำได้แค่ใช้เรื่องนี้มาหว่านล้อมเธอ
เมื่อได้ยินคำของโจวต้าหย่ง เวินโหรวก็ยกมือลูบท้องน้อยตัวเองตามสัญชาตญาณ แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่ในใจก็จมดิ่งลง
โจวต้าหย่งพูดถูก ถึงเธอจะไม่กลัวถูกมองเป็นสายลับ แต่ก็ไม่อยากให้ลูกในท้องได้รับผลกระทบ
เธอก็รู้ว่าถ้าเธอตื๊อต่อไป มันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมกับโจวต้าหย่งไม่ได้แล้ว
ระหว่างพวกเขาไม่มีความเชื่อใจอีกแล้ว อีกอย่างตอนนี้แค่เห็นหน้าโจวต้าหย่งเธอยังรู้สึกขัดใจ ไม่อยากพัวพันอีกต่อไป
แต่ถึงจะถอนหมั้นกับโจวต้าหย่ง เธอก็ต้องได้ค่าชดเชยของตัวเองก่อน
ไม่งั้นต่อไปลูกสองคนอยู่กับเธอ คงต้องลำบากแน่
"ถอนหมั้นได้ นี่คือค่าชดเชยที่ฉันขอ" เวินโหรวพูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า ยื่นให้โจวต้าหย่ง