เวินโหรวนอนโรงพยาบาลอยู่สองวัน หลังจากออกจากโรงพยาบาล เธอก็ไม่รีบกลับ แต่ไปที่ธนาคารออมสินสาขาหนึ่งก่อน เอาเงินที่โจวต้าหย่งให้ไปฝากไว้ทั้งหมด
นึกขึ้นได้ว่าข้าวของของเธอยังอยู่ที่บ้านโจวต้าหย่ง เธอจึงกลับไปที่หมู่บ้านที่พักทหารอีกครั้ง
ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะเก็บของแล้วก็ออกไปจากที่นี่ แต่ไม่คิดว่าพอเดินไปถึงหน้าประตูบ้านโจวต้าหย่ง เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
ยังไม่ทันได้เดินเข้าไป ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างใน
"เสี่ยวโหรว ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้วเหรอ?"
พอได้ยินเสียง เวินโหรวก็แสดงสีหน้าตกใจ "แม่ พี่ใหญ่ พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง?"
เวินจี้กวงมองไปทางเวินโหรว แล้วส่งสายตาให้เธอ บอกให้เธอคุยกับแม่ดี ๆ สักหน่อย
เวินโหรวรู้ว่าพี่ใหญ่รักเธอมากมาโดยตลอด ตอนแรกก็เพราะเธอชอบโจวต้าหย่ง เขาถึงช่วยพูดให้พ่อแม่ยอมให้เธอแต่งกับเขา
เธอรู้ว่าพี่ใหญ่เข้าข้างเธอเสมอ ครั้งนี้ที่เธอมาในค่ายทหารหาโจวต้าหย่งก็ยังไม่ได้บอกพวกเขาเลย
ไม่คิดว่าพวกเขาจะรู้ข่าวแล้วรีบมาจนไวขนาดนี้?
"เธอยังรู้ว่าฉันเป็นแม่เธอเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดถอนหมั้นทำไมไม่ปรึกษากับพวกเราก่อน ถึงได้ตัดสินใจเอง? ในสายตาเธอยังมีฉันที่เป็นแม่อยู่ไหม?" หลี่ซิ่วอิงมองดูท่าทางไม่เอาไหนของลูกสาวตัวเอง โมโหจนแทบทนไม่ไหว
"เรื่องโง่ ๆ ที่เธอเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ ทางตระกูลโจวไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ ยังเต็มใจปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกแท้ ๆ เธอบอกทีสิ เธอทิ้งชีวิตดี ๆ ไว้ไม่ยอมอยู่ วิ่งมาที่ค่ายทหารก่อเรื่องทำไม?"