พอเอ่ยถึงโจวต้าหย่ง สีหน้าของเวินโหรวก็เย็นชาลงทันที
“โจวต้าหย่งน่ะเหรอ ใครจะไปรู้ว่าเขาบ้าอะไรขึ้นมา อย่าพูดถึงเขาเลย ตอนนี้แค่เอ่ยชื่อเขาฉันก็รู้สึกขัดใจแล้ว เรื่องระหว่างฉันกับเขาจบไปนานแล้ว ฉันจะยังมีเขาอยู่ในใจได้ยังไง?”
พูดจบ เธอก็ไม่ได้หันไปมองฮั่วเหยียนชวน และไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
แต่หลังจากฮั่วเหยียนชวนได้ฟังคำพูดเหล่านั้น ในใจก็ยิ่งไม่มั่นใจ
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินโจวต้าหย่งพูดถึงเรื่องในอดีตระหว่างเขากับเวินโหรว นี่เป็นครั้งแรกที่ความอิจฉาผุดขึ้นมาในใจเขา
แม้เวินโหรวจะพูดเช่นนั้น แต่ที่โจวต้าหย่งพูดก็ไม่ได้ผิด เรื่องในอดีตของพวกเขาจะลืมกันได้รวดเร็วขนาดนั้นเชียวหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อก่อนเวินโหรวก็น่าจะเคยชอบโจวต้าหย่งด้วย
เขาเงยหน้ามองเวินโหรวที่กำลังกินข้าว เห็นว่าเธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อ เขาจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก
แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเวินโหรวปล่อยวางได้จริง ๆ หรือกำลังหลบเลี่ยงความรู้สึกที่มีต่อโจวต้าหย่งกันแน่
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้เธอก็แต่งงานกับเขาแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับโจวต้าหย่งอีก
ขอแค่เธอยังอยู่ข้างกายเขา เขาก็ยังมีโอกาส
ทางด้านโจวต้าหย่งกลับไม่สบายใจนัก ภาพตอนที่เขาเดินเข้าไปหาเวินโหรวเมื่อครู่ เสิ่นชิงซวงเห็นเข้าเต็มตา
ดังนั้นทันทีที่เขาก้าวเข้าประตู เสิ่นชิงซวงก็ตบหน้าเขาอย่างแรง
“โจวต้าหย่ง บอกความจริงฉันมา แกยังมีใจให้เวินโหรวนังแพศยานั่นอยู่ใช่ไหม?”
วันนี้เดิมทีเสิ่นชิงซวงตั้งใจมาดูเรื่องสนุก ไม่นึกเลยว่าเวินโหรวจะพูดเก่งถึงขนาดนี้
พูดไม่กี่คำก็โน้มน้าวคนอื่น ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวให้ไปฟังบรรยายของศาสตราจารย์เผิงได้?
ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่โจวต้าหย่งก็ยังเป็นฝ่ายเดินไปคุยกับเธอเองอีก?
ตอนนี้เธอแต่งงานกับฮั่วเหยียนชวนไปแล้ว ยังคิดถึงโจวต้าหย่งไม่เลิกอีกหรือไง?
เสิ่นชิงซวงอดกลั้นความโกรธไว้ รอจนโจวต้าหย่งกลับมาถึงค่อยคิดบัญชีกับเขาให้รู้เรื่อง
โจวต้าหย่งถูกตบจนหน้าหันไปด้านข้าง คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ตอนนั้นที่เขาแต่งงานกับเสิ่นชิงซวง ก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง เพราะมองเห็นอำนาจของตระกูลเสิ่นที่อยู่เบื้องหลังเธอ