เหอชุ่ยฮวาเองก็ไม่คิดว่าเวินโหรวจะไม่สนใจเธอ ไม่ว่าอย่างไร เมื่อก่อนเวินโหรวก็ชอบโจวต้าหย่งมากขนาดนั้น ไม่มีทางเห็นเธอลำบากแล้วยังไม่ช่วยหรอก
โจวต้าหย่งบอกว่าในใจเวินโหรวยังมีเขาอยู่ เหอชุ่ยฮวาจึงไม่เชื่อว่าเวินโหรวจะกลายเป็นคนเย็นชาได้ขนาดนี้
“เสี่ยวโหรว เห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตของเราหน่อยเถอะ ช่วยฉันทีสิ คราวก่อนต้าหย่งให้เงินคุณตั้งมากมาย ให้ฉันยืมสักหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันคงถูกชิงซวงกับพวกเขาไล่ออกจากที่นี่แน่”
เหอชุ่ยฮวายังคิดจะเอาเงินในกระเป๋าของเวินโหรวอยู่ เธอรู้ว่าแม้เวินโหรวจะพูดจาแข็งกร้าว แต่จิตใจกลับอ่อนโยนกว่าใคร
ไม่อย่างนั้นเวินโหรวคงไม่วิ่งตามโจวต้าหย่งต้อย ๆ มาหลายปี แถมยังเอาเงินมาช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขาอีก
เหอชุ่ยฮวาคิดว่าแค่แสร้งทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเวินโหรว อีกฝ่ายก็ต้องใจอ่อน แต่เสียดายที่เวินโหรวยืนอยู่กับที่ตลอด สีหน้าเย็นชา มองพวกเธอแสดงละครอยู่
“ให้คุณยืมเงินหรือ? ฝันไปเถอะ!” เวินโหรวได้ยินคำพูดของเธอก็รู้ทันทีว่าเธอคิดจะทำอะไร จึงหัวเราะเยาะออกมา
“เงินที่โจวต้าหย่งให้ฉันคือเงินที่เขากับตระกูลโจวของคุณติดค้างฉัน ไม่ว่าพวกคุณจะคิดทำอะไร รีบไสหัวออกจากบ้านฉันไปเดี๋ยวนี้” เวินโหรวพูดพลางคว้าคนละแขน แล้วเหวี่ยงทั้งสองคนออกไป
เหอชุ่ยฮวาเห็นว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้แล้ว เวินโหรวก็ยังไม่ยอมช่วยแม้แต่นิด สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่เสิ่นชิงซวงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เธอก้าวเข้าไปยื่นมือกระชากเสื้อของเหอชุ่ยฮวาทันที
“เหอชุ่ยฮวา เอากำไลของฉันคืนมา!”
เหอชุ่ยฮวาสู้เสิ่นชิงซวงไม่ได้ ถูกอีกฝ่ายใช้เล็บข่วนจนแขนกับใบหน้ามีแต่รอยเลือด ทั้งผมยังถูกกระชากหลุดออกมาเป็นกระจุก
“โอ๊ย ใครก็ได้ช่วยด้วย! มีคนรังแกกัน!” เหอชุ่ยฮวานั่งร้องไห้โวยวายอยู่บนพื้น
เรื่องทางนี้ดึงดูดคนมามุงดูไม่น้อยอย่างรวดเร็ว พอเห็นสภาพเสิ่นชิงซวงก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
เวินโหรวมองเหอชุ่ยฮวาที่ปกติเห็นว่าเก่งกาจในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้กลับถูกเสิ่นชิงซวงตีจนไม่มีทางสู้ ก็ยกแขนกอดอกพิงกรอบประตูดูความครึกครื้น