โจวชุนเหมยร้องไห้โวยวาย ผู้คนที่มามุงดูรอบ ๆ ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สีหน้าของโจวต้าหย่งยิ่งดูย่ำแย่ เขารู้สึกอับอายขายหน้า จึงกระชากแขนโจวชุนเหมย ลากเธอออกจากเขตบ้านพักครอบครัว
จากนั้นก็ยัดห่อสัมภาระใส่มือเธอ “เอาของกลับบ้านเกิดไปซะ”
โชคดีที่ครั้งนี้เบื้องบนไม่ได้เอาผิดเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงหนีการลงโทษไม่พ้น
แม้เหอชุ่ยฮวาจะไม่อยากให้โจวชุนเหมยไป แต่ในใจเธอลูกชายสำคัญที่สุด จึงไม่ได้ห้ามปราม
แต่ตอนหันหลังเดินจากไป เธอก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้โจวชุนเหมย
โจวชุนเหมยเห็นแล้วก็เข้าใจทันที
เธอจำคำพูดของเหอชุ่ยฮวาครั้งก่อนได้ ขอแค่เธอกับห่าวกังได้เสียกันจนกลายเป็นเรื่องจริง ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยังใจแข็งได้ขนาดนั้น
ถึงตอนนั้น ขอแค่คนในเขตบ้านพักรู้กันหมดว่าเธอถูกเขาล่วงเกิน เขาก็มีแต่ต้องแต่งงานกับเธอไปตลอดชีวิต
พอคิดถึงตรงนี้ โจวชุนเหมยก็ถือห่อสัมภาระออกจากเขตบ้านพักครอบครัวไปก่อน
แต่เธอยังไม่ได้คิดจะกลับบ้านเกิด กลับมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหย่งเฉวียนที่อยู่ติดกับเขตบ้านพักครอบครัว
ระหว่างที่อยู่ในเขตบ้านพักครอบครัว เธอรู้จักกับลูกชายของเลขาธิการประจำหมู่บ้านหย่งเฉวียน เขาเคยบอกว่าถ้าเธอมีปัญหาให้ไปหาเขา เขาจะช่วยแน่นอน
หลังโจวชุนเหมยถูกขับออกจากเขตบ้านพักครอบครัว เรื่องนี้ก็ถือว่าคลี่คลายแล้ว
เมื่อโจวต้าหย่งกลับมา เขามองเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนแวบหนึ่ง แววตาฉายความมืดมนวูบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังพาเหอชุ่ยฮวาเข้าบ้าน