เวินโหรวตื่นแต่เช้ามืด ที่ดินซึ่งไถไว้เมื่อวานซืนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอต้องคิดให้ดีว่าจะปลูกอะไรลงไปดี
แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว เธอยังต้องจัดการเรื่องของโจวชุนเหมยให้จบก่อน
ตอนนี้โจวชุนเหมยยังหลับอยู่ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากหน้าประตู
เหอชุ่ยฮวากำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนเสิ่นชิงซวงเมื่อวานไปที่อำเภอ บอกว่าจะโทรศัพท์กลับบ้าน พอค่ำแล้วก็เลยพักที่บ้านพักรับรอง ตอนนี้จึงยังไม่กลับมา
พอได้ยินเสียง เหอชุ่ยฮวาก็รีบเดินออกมาจากครัว
เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือเวินโหรว เธอก็ชะงักไป ก่อนจะถามว่า “เวินโหรว มาทำอะไรที่นี่?”
“มาทำอะไรน่ะเหรอ? แน่นอนว่ามาหาลูกสาวคนโปรดของคุณไง” เวินโหรวพูดพลางไม่สนใจที่เหอชุ่ยฮวาพยายามขวาง แล้วเดินเข้าไปในห้องทันที
ตอนนี้โจวชุนเหมยเพิ่งลุกขึ้น พอเห็นเวินโหรวเดินเข้ามาแบบนี้ ก็โกรธจนตะโกนเสียงดังว่า “เธอจะทำอะไร?”
“ทำอะไรน่ะเหรอ? แน่นอนว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอให้ชัดเจน” เวินโหรวไม่สนใจ เธอเดินเข้าไปคว้าแขนโจวชุนเหมยแล้วลากออกไปข้างนอก
โจวชุนเหมยไม่มีแรงสู้เธอ ไม่นานก็ถูกลากออกไป
“เวินโหรว แกมันนังสารเลว ปล่อยฉันนะ!” โจวชุนเหมยดิ้นพลางตะโกนไม่หยุด
ตอนนี้คนในเขตบ้านพักต่างก็เพิ่งตื่น บางคนเตรียมจะไปทำงานในไร่แล้ว
เมื่อเห็นว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ตระกูลโจว ทุกคนจึงพากันเข้ามามุงดู
“เรื่องของฉันกับรองผู้บังคับกองพันห่าว เธอเป็นคนปล่อยข่าวใช่ไหม? เมื่อก่อนอยู่ที่หมู่บ้าน คนตระกูลโจวของเธอก็เที่ยวทำลายชื่อเสียงฉันไปทั่ว มาถึงที่นี่แล้ว ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเธอยังทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!”