เวินโหรวมาถึงบ้านศาสตราจารย์เผิง เห็นว่าประตูปิดอยู่ จึงเดินเข้าไปเคาะประตู
เธอยืนรออยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออกจากด้านใน
คนที่เปิดประตูคือซ่งอวี่ชิว เมื่อเห็นว่าเป็นเวินโหรว เธอก็ชะงักไป ก่อนจะยิ้มอย่างยินดีแล้วพูดว่า “เสี่ยวโหรวนี่เอง เข้ามาเร็ว”
ซ่งอวี่ชิวชอบเวินโหรวมาก ไม่ใช่แค่เพราะเวินโหรวช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวาน แต่ยังเพราะนิสัยตรงไปตรงมา คุยกับเธอได้ถูกคอเป็นอย่างดี
“ป้า วันนี้หนูมาขอให้ศาสตราจารย์เผิงช่วยค่ะ เขาอยู่ไหนหรือคะ” เวินโหรวนั่งลง วางของบนโต๊ะแล้วถาม
“เขาไปที่นา เดี๋ยวก็กลับมา ถ้าไม่รีบก็รอสักหน่อยนะ” ซ่งอวี่ชิวพูดพลางเดินไปรินน้ำให้เวินโหรวหนึ่งแก้ว
เมื่อเห็นของที่เวินโหรวนำมา เธอก็รีบปฏิเสธทันที
“ถ้าเป็นเรื่องที่พวกเราสองคนพอช่วยได้ พวกเราต้องช่วยเธอแน่นอน ของพวกนี้เอากลับไปเถอะ”
เวินโหรวนำของมามากเกินไปแล้ว นี่คงต้องใช้เงินไม่น้อย พวกเธอสองคนจะรับไว้ได้อย่างไร
บุญคุณจากเมื่อวานยังไม่ได้ตอบแทนเลย จะรับของพวกนี้ไว้อีกได้อย่างไร
“ป้าอย่าเพิ่งปฏิเสธเลยค่ะ ของพวกนี้หนูตั้งใจเอามาให้ป้ากับลุงโดยเฉพาะ เรื่องที่หนูจะขอให้ศาสตราจารย์เผิงช่วยสำคัญกับหนูมาก ของพวกนี้อาจยังไม่พอด้วยซ้ำค่ะ” เวินโหรวจับมือซ่งอวี่ชิวให้นั่งลง แล้วอธิบายให้ฟัง
พอได้ยินเวินโหรวพูดอย่างนั้น ซ่งอวี่ชิวก็ยิ่งสงสัย
นอกจากทำไร่ทำนาแล้ว พวกเธอสองคนจะช่วยอะไรได้อีก
ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เวินโหรวรอไม่นาน ศาสตราจารย์เผิงก็กลับมา