ได้ยินเสียงนั้น ฮั่วเหยียนชวนชะงักไป ก่อนจะออกไปดูด้วย
ตอนนี้ค่ำแล้ว เมื่อครู่เขายังคิดหาทางเตรียมไปขนน้ำมาในวันพรุ่งนี้อยู่เลย ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ก็มีคนขนน้ำมาส่งให้พวกเขาถึงที่?
ตกลงใครกันที่มาถูกเวลาแบบนี้?
“หัวหน้ากรม ภรรยาคุณมาแล้วครับ” ตอนนั้นเอง มีคนตะโกนบอกฮั่วเหยียนชวน
ฮั่วเหยียนชวนมองไปตามทิศทางของเสียง ก็เห็นเวินโหรวลงมาจากรถบรรทุก
“หัวหน้ากรม ภรรยาคุณเก่งมากเลยครับ เธอขับรถบรรทุกขนน้ำมาให้พวกเราเองเลย” คนข้าง ๆ ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและตื่นเต้น
เดิมทีฮั่วเหยียนชวนคิดว่าคนจากกองทัพขับรถมาส่งน้ำให้พวกเขา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเวินโหรว
เธอขับรถบรรทุกเป็นด้วยเหรอ?
เรื่องนี้ฮั่วเหยียนชวนเองก็คาดไม่ถึง ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่เขาก็ยังตกใจมาก
“ยังมีแป้งจี่ที่ฉันทำด้วย พวกคุณแบ่งกันเองนะ” เวินโหรวหยิบตะกร้าออกมาจากรถ ในนั้นมีแป้งจี่ห่อด้วยกระดาษไข
“พี่สะใภ้ ใจดีเกินไปแล้วครับ” พอเห็นของกิน ทุกคนก็ตื่นเต้นจนแทบร้องไห้
ตอนนี้ทุกคนทั้งหิวทั้งกระหาย เวินโหรวราวกับเทพธิดาลงมาช่วย ทั้งนำน้ำทั้งอาหารมาให้ จะไม่ให้พวกเขาซาบซึ้งได้อย่างไร?
เวินโหรวเองก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่นี่เลวร้ายขนาดนี้ แป้งจี่ที่เธอทำมามีไม่พอ แต่ถ้าทุกคนแบ่งกันกิน อย่างน้อยก็พอรองท้องได้บ้าง