“เงินเดือน?”
เวินโหรวมองซองจดหมายที่ฮั่วเหยียนชวนยื่นให้ แล้วรับมาเปิดดูด้วยสีหน้าตื่นเต้น ข้างในมีเงินตั้งหกสิบหยวน
นั่นหมายความว่าต่อไปเธอขับรถไปส่งน้ำทุกเดือน ก็จะได้เงินเดือนหกสิบหยวนงั้นเหรอ?
“ทำ ฉันทำ! คุณไปบอกผู้บังคับการการเมืองได้เลยว่าฉันเริ่มงานได้ทุกเมื่อ” โอกาสได้งานดี ๆ แบบนี้ เธอไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าต้องคว้าไว้
สำหรับเธอแล้ว การขับรถบรรทุกใหญ่ไม่ได้ยากอะไร งานนี้ยังสบายกว่างานไหน ๆ ที่เธอเคยทำในชาติก่อนเสียอีก
ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มขับรถบรรทุกใหญ่ ทุกคนต่างรังเกียจที่เธอเป็นผู้หญิง กลัวว่าเธอจะเป็นตัวถ่วง ไม่มีใครอยากไปกับเธอสักคน
เธอจึงต้องออกเดินทางคนเดียว ระหว่างทางก็กลัวของจะถูกขโมย ถึงตอนกลางคืนก็ยังไม่กล้าหลับสนิท
ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องทนรับมือกับการคุกคามจากพวกที่คิดไม่ซื่อ
แต่ละเที่ยวต้องขนของไปกลับเกินครึ่งเดือน ได้เงินเดือนแค่ครั้งละห้าสิบหยวน น้อยจนน่าสงสาร
แต่ในตอนนั้นเธอกลับทำงานอย่างกระตือรือร้นเต็มที่
ทุกครั้งที่ได้เงินกลับมา คนตระกูลโจวก็จะหาทางแสร้งทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเธอ
พอใจอ่อน เธอก็ยกเงินให้พวกเขาไปจนหมด
เมื่อเทียบกับงานพวกนั้น งานนี้สบายเหลือเกิน
“แน่ใจนะว่าไหว? เธอกำลังท้องอยู่ อย่าฝืนตัวเอง” ฮั่วเหยียนชวนเห็นเธอตื่นเต้นขนาดนี้ จึงอดเตือนไม่ได้
“ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้ลูกแข็งแรงดีแล้ว ไม่มีอะไรหรอก”
ลูกสำคัญก็จริง แต่งานที่มั่นคงก็สำคัญไม่แพ้กัน