“เวินโหรว ทำไมเพิ่งกลับมา ไม่รู้หรือว่าพวกเรารอเธอเอาน้ำมาส่งอยู่ เธอไปทำอะไรมา?” พอเห็นเวินโหรว เสิ่นชิงซวงก็เปิดปากถามเอาเรื่องทันที
เวินโหรวหันไปมองเสิ่นชิงซวง ทำไมถึงเจอเธอไปทุกที่เลยนะ?
“ฉันไปทำอะไรมา จำเป็นต้องรายงานแกด้วยหรือไง แกเป็นใครถึงมาถาม?” เวินโหรวเหลือบมองเธอ ไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตาเลยสักนิด
“เธอ...” เสิ่นชิงซวงโกรธจนพูดไม่ออก จึงหันไปหาฮั่วเหยียนชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ฮั่วเหยียนชวน เวินโหรวเป็นครอบครัวทหารของนาย ในเมื่อรับหน้าที่ขนน้ำแล้วก็ต้องใส่ใจ พวกเราตั้งหลายคนรอเธออยู่ แต่เธอกลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ นายเป็นผู้บังคับการกรม ก็ควรทำตัวเป็นแบบอย่างและจัดการเธอหน่อย”
ฮั่วเหยียนชวนไม่แม้แต่จะมองเสิ่นชิงซวง หันไปบอกเวินโหรวว่า “เธอกลับไปพักก่อนเถอะ เรื่องทางนี้ฉันจะหาคนมารับผิดชอบ”
พอเห็นฮั่วเหยียนชวนไม่สนใจตัวเอง เสิ่นชิงซวงก็โกรธจนตวาดว่า “ฮั่วเหยียนชวน นายหูหนวกหรือไง ฉันพูดกับนายอยู่นะ!”
ฮั่วเหยียนชวนหันไปมองเสิ่นชิงซวง แววตาเย็นชา “เรื่องของฉันยังไม่ถึงตาให้เธอมาชี้นิ้วสั่ง ไสหัวไป”
หลังถูกตวาดใส่ เสิ่นชิงซวงก็โกรธจนแทบร้องไห้
ตอนนั้นเอง ผู้บังคับการการเมืองที่ได้ยินข่าวก็เดินทางมาถึง
เมื่อรู้ว่าเวินโหรวขนน้ำไปส่งที่ฐานพักชั่วคราวตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้โดยไม่ได้หยุดพัก แถมยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องน้ำให้ครอบครัวทหารได้อีกด้วย
เขาจึงรีบมาที่นี่เพื่อแสดงความขอบคุณด้วยตัวเอง
“สหายเวินโหรว ในนามของทุกคนในเขตทหาร ฉันขอขอบคุณเธอ” ผู้บังคับการการเมืองจ้าวยกมือทำคำไหว้ทหารให้เวินโหรวต่อหน้าทุกคน