เวินโหรวลืมตาขึ้นมาก็ตกใจจนเหงื่อเย็นซึมไปทั้งตัว
ความฝันนั้น...
เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงที่เธอเคยประสบมาในชาติก่อน
เพียงแต่ตอนนั้นเธอตัดขาดจากครอบครัวไปแล้ว หลังถูกตระกูลโจวทอดทิ้ง เธอก็ไม่มีหน้ากลับไปพบคนในบ้าน
สุดท้ายจึงอดตายอยู่กลางถนน
แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เธอได้ฟังมาจากปากโจวชุนเหมยทั้งนั้น ตอนนั้นเธอแทบแยกไม่ออกว่ามีเรื่องไหนเป็นความจริงบ้าง
ตอนนั้นโจวชุนเหมยดูแคลนเธอมาตลอด เธอจึงคิดว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นแค่คำหลอกลวง ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
แต่ตอนนี้พอได้ยินเรื่องที่พี่รองพาเด็กคนหนึ่งกลับมา เธอถึงตระหนักว่าสิ่งที่โจวชุนเหมยเคยเล่าให้ฟังในชาติก่อน อาจเป็นความจริงก็ได้
ถ้าเป็นเรื่องจริง แล้วพี่รองถูกยิงประหารเพราะอะไรกันแน่?
แล้วเด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่?
คราวนี้พอกลับไป เธอจะต้องสืบให้รู้เรื่อง จะปล่อยให้พี่รองถูกยิงประหารไปอย่างคลุมเครือไม่ได้
ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ใหญ่กับพี่รองดีกับเธอมาก โดยเฉพาะพี่รอง ได้ยินว่าตอนเธอเพิ่งเกิด หลี่ซิ่วอิงเชื่อคำแนะนำของบ้านญาติฝ่ายแม่ เห็นว่าเธอเป็นของกากที่เอาแต่สิ้นเปลืองเงิน จึงคิดจะส่งเธอให้คนอื่น
ตอนนั้นหลี่ซิ่วอิงปิดบังคนในบ้านและหาครอบครัวที่จะรับเลี้ยงเธอไว้เรียบร้อยแล้ว
พอคนในบ้านไม่อยู่ ก็ส่งเธอออกไป
แต่โชคดีที่พี่รองไหวตัวทัน ตามไปเจอครอบครัวนั้นและอาละวาดยกใหญ่ ถึงขั้นถูกทุบหัวแตก ก่อนจะชิงตัวเธอกลับมาได้
พี่ใหญ่เล่าว่าตอนนั้นพี่รองอุ้มเธอวิ่งกลับบ้านอย่างเดียว ไม่สนใจแผลบนหัวเลย
พอถึงบ้าน เลือดก็ไหลเต็มหน้า ดูน่ากลัวมาก
ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่มีแค่เธอกับหลี่ซิ่วอิงอยู่บ้าน พี่รองก็จะคอยเฝ้าอยู่ในบ้าน ไม่ยอมให้หลี่ซิ่วอิงส่งเธอไป
ก็เพราะพี่รอง หลี่ซิ่วอิงถึงจำใจล้มเลิกความคิดที่จะส่งเธอไป
ถ้าไม่มีพี่รอง เธอคงไม่รู้ว่าจะถูกส่งไปอยู่ที่ไหน และตอนนี้จะกลายเป็นอย่างไรบ้าง
สำหรับเวินโหรวแล้ว พี่รองสำคัญกับเธอมากกว่าคนอื่น
ชาติก่อนเธอไม่มีโอกาสรู้ว่าพี่รองเจออะไรมา ถึงได้ลงเอยด้วยการถูกยิงประหาร แต่ชาตินี้เธอจะต้องสืบให้รู้เรื่อง
ถ้ามีโอกาส เธอจะต้องช่วยพี่รองให้ได้